سایه

پرورش سیب زمینی

2010-12-26T08:41:00.000-08:00

وقتی مامانم پای ظرف شویی زیر لب غرولند می کنه از نشستن شام امشب نیست از هفته پیشه که اون شال قشنگه رو بخشیدم به کسی و بهش نگفتم.

ما شکم های مادرهامونیم که توی بمبارون های هوایی تو زیر زمین و پناهگاه و هفت تا سوراخ قایم می شدیم. ما خوشگلیم. خوش گل نیستیم. دوست پسر نه، دیسکاشن داریم. کلاس رقص نه، تئاتر می ریم. ما صبح تا شب VOA می بینیم و رادیو فردا گوش می کنیم. ما هموناییم که دبستان بودیم می ترسیدیم ناطق نوری رئیس جمهور بشه و مجبور شیم تو مدرسه چادر بپوشیم. ما هموناییم که می ترسیدیم احمدی نژاد رئیس جمهور بشه و مجبور شیم تو دانشگاه چادر بپوشیم. ما متاسفانه بیشتر از اینها می فهمیم.
فراموشی؟ ما انقدر مرور کردیم که همه رو چشم بسته می خونیم.
بی خیالی؟ برو کشکتو بساب دکتر...

پ آنگاه کیو کیو

2010-11-20T15:28:00.000-08:00

می خواستم بروم منطق بخوانم. وقت نشد. حوصله ام نشد و رفت جزو تمام آن کارهای نکرده ای که هیچوقت از مغزم پا بیرون نگذاشت.

قصه ی من هم شده قصه نیما زند کریمی که یک عمر تاریخ خواند و تاریخ تدریس کرد و ادعای تاریخ دانی کرد. ولی وقتی رفت لابلای تاریخ چنان در خودش پیچید که بیا و ببین! من که حالا منطق هم نخواندم و ادعایی هم ندارم فقط بخاطر یک دوست داشتن ساده چنان در خودم پیچیدم که نیما زند کریمی را بی خیال! بیا بنشین و حال و روز من را ببین که با یک جمله ساده پ آنگاه کیو! اینجا دارم کیو کیو می شوم! اینطوری بگویم که اینجا پ دارد کم کم کم کم با هزار سلام و صلوات جمع می شود، من هم تا وسطهای کیو موافقم ولی از وسطش که می گذرد دیگر خیلی کیو می شود و راستش از خیلی اش می ترسم. ولی هر چه گشتم چیزی به عنوان کمی پ آنگاه نصف کیو (مثل کی یا ک یا حتی ی) جایی پیدا نکردم! حالا مانده ام که قضیه را با نات کیو آنگاه نات پ بپیچانم برود! یا اینکه چشمانم را ببندم و پ را تمام کنم و تن بدهم به یک کیوی تمام و کمال! البته به این سادگی ها هم نیست. اگر نات کیو بکنم آنگاه نات پ هم همان زهر ماری ست که یک عمری بوده و خسته ام کرده!!! ای بابا! ببین اگر پ آنگاه کیو! آنوقت هم خوب کیو کیو! اگر نات کیو آنوقت نات پ اینهم که نشد. خوب حالا من چکار کنم؟ یک دفعه بیا بگو پ اشتراک نات کیو مساوی صفر و آب پاکی را بریز روی دستم و قال قضیه را بکن! یا گور بابای قضیه و نیما زند کریمی و چه و چه... بیا قال مرا بکن بروم بمیرم. مگر همین را نمی خواهی؟ گور پدر خودت هم کرده! بیا من تسلیمم.

دایی وانیا

2010-09-06T14:11:00.000-07:00

"صدای فرشتگان را می شنویم. بهشت را با جلال و درخشندگیش می بینم. تمام پلیدی های زمین را می بینم و رنجهایمان را. غرق رحمتی که تمام دنیا را خواهد گرفت می شویم و زندگی ما پر آرامش خواهد بود. آرام و شیرین مثل نوازش مادر. من ایمان دارم، ایمان دارم. دایی جانم گریه می کنی؟ تو در زندگی شادی و خوشی نداشتی. اما صبر داشته باش. راحت می شویم. راحت می شویم. آرامش پیدا می کنیم." *
دایی جان در دنیا ما هیچ کاری از دستمان بر نمی آید. حالا تفنگ بردار برو به سربریاکوف شلیک کن. مطمئن باش تیرت خطا می رود، از سر ماه شروع می کنی روی زمین های زن سابقش کار کردن و برایش پول فرستادن.
دایی جان بیخود زور نزن. دستت به هیچ جا بند نیست. تو یک کشاورز بدبختی که حتی زمینت هم از خودت نیست. خود کشی هم نکن. ما حوصله نداریم. الهی قربانت بروم. صبر داشته باش خودت 20 سال دیگر می میری. من هم که زشتم، همینجا پیشت می ترشم تا بمیرم. عوضش انقدر مهربانننننننم!!!200 سال دیگر به بدبختی ما می خندند می گویند عجب آدم های خری بودند، ولی تو کاری به این کارها نداشته باش. سرت را بینداز پایین. زجرت را بکش. آشت را بخور. کتابت را بخوان. شالت را بباف. کشکت را بساب...

پی نوشت: صدای پای آب را 10 سالگی تلف کردم، رفت...

*: "دایی وانیا"/ آنتوان چخوف/ هوشنگ پیر نظر/ نشرقطره

2010-08-07T10:17:00.000-07:00

افتادن تو دام ثانیه ها، مثل گذشتن از دهن تمساح می موند. براش فرقی نمی کرد کدوم دست یا کدوم پا رو بیرون بکشه. مهم این بود که می میره و خودشم اینو خوب می دونست. فکر می کرد اصلا شاید انقدر وقت نداشته باشه که بخواد بین امید و نا امیدی دست به انتخاب بزنه. اینکه صدای ترق و تروق دندونای تمساح بدتر بود یا درد حاصل از جویده شدن رو نمی تونست تصور بکنه. و فقط فکر می کرد به پخش شدن توی دریایی که بارها با آرامش از ساحل نگاهش کرده بود و رنگ قرمزی که حالا یه دایره کوچک از دریا رو پر می کرد.

سرش رو که بالا آورد چراغ سبز رو دید و پاشو روی پدال فشار داد.

- آقا من چهار راه بعدی پیاده می شم. کرایم چقدر می شه؟

- کجا سوار شدین؟

- کنار مسجد

- من مال این منطقه نیستم. همیشه چقدر می دی؟

- 250... 300

- هرچی دوس داری بده! اصلا چه فرقی می کنه؟

و نگاهش رو دوخته بود به ثانیه شماری که همیشه معکوس می شمرد. شمارش معکوس نا خود آگاه اون رو به فکر صحنه خنثی کردن بمب هایی می نداخت توی فیلمایی که همیشه ثانیه آخر یکی به دادشون می رسید. شمارش معکوسی که هیچوقت به صفر نمی رسید تا همه چیز به خوبی و خوشی تموم بشه.

2...1...0 اینبار هم هیچ بمبی نترکیده بود. فقط رنگ قرمز جاشو با سبز عوض کرده بود و حالا پاها روی پدال فشار داده می شد و چند تا بوق ممتد... بوقی که زدن و نزدنش هیچ فرقی نمی کنه...

- تا میدون میری؟

- تا کدوم میدون؟

- مگه اینجا چند تا میدون هست؟

- نمی دونم! آخه من مال اینجا نیستم.

- چند کیلو متر جلوتره.

- بیا بالا... اینجا همیشه انقدر ترافیکه؟

- تقریبا. اگه از اون فرعی بپیچی یه راهی هست که طولانی تره ولی در عوض ترافیک نداره.

صدای تیک تیک راهنماش خبر از راه پر پیچ و خم جدیدی میداد که به هیچ جای جدیدی نمی رسید.

***

تهران با اون حجم وسیع و فشرده بین قابهای سفید رنگ مستطیلی که منتظر بودی هر آن از یه گوشه بیرون بریزه فدای لکه چربی کف دستی شده بود که هیچوقت با دستمال مرطوب از روی دیوار پاک نشد. با انگشت سعی می کرد میان برهای امروز رو روی نقشه پیدا بکنه. بعد دستش رو کرد توی جیبش و تمام محتویات مچاله رو پرت کرد روی میز. خدا بده برکت. اسکناس های 100، 200، 1000 و نهایتا 2000 تومانی که هرچه کنار هم می چیدی عرض خانه رو پر نمی کرد.

امسال نه، سال دیگه! فرقی نمی کنه!

قلم موی قرمز رنگش رو فرو کرد توی لیوان آب چرکی که پر از ترکیب رنگهای سبز و زرد و آبی بود. چند لحظه ای موجهای رنگی دور هم چرخیدن و بعد چنان پخش شدن که انگار نه انگار از اول رنگ قرمزی در کار بوده. انگار از اول یک توده چرکین بوده که در حجم آب حل شده. و تنها روی بوم یک لکه قرمز روی دهان تمساحی مانده بود که ماندن و نماندنش هیچ فرقی نمی کنه!

سیاه و سفید

2010-08-06T13:13:00.000-07:00

سبز

سیاه

صورتی

تفاوتی نمی کند

کدام عینک را به چشم بزنی

تا وقتی گوشه قاب دیوار شکسته باشد

کتاب شاعری باز نباشد

آخرین در شب قفل شده باشد

***

چند وقتی است اینجا

سنگی بر شیشه نمی کوبد

برگی بر سنگ نمی پیچد

آبی از برگ نمی ریزد

***

یا شاید می ریزد

از شیر آب خراب

درچاه فاضلاب

مغزم را سوراخ

دیگر اما تفاوتی نمی کند

آورده اند که...

2010-07-04T10:07:00.000-07:00

دختر 10-12 ساله ای سر کلاس زبان انگلیسی از معلم خود که تازه ضمایر فاعلی رو روی تخته نوشته بود، پرسید:
-تیچر می شه من یه سوال فارسی از شما بپرسم؟
تیچر هم که فکر می کرد پرسیدن سوال به فارسی از نپرسیدن اون خیلی بهتره گفت:
-بپرس عزیزم
-تیچر واسه غیر انسان فقط از it استفاده می کنیم؟
-نه، خوب اگر جمع باشه از they هم استفاده می کنیم.
دختر با قیافه در هم پرسید:
-تیچر مثلنا! مثلا! اگر تخیلی باشه، یه سگی حرف بزنه بعدش بخواد خودشو معرفی کنه، چی میگه؟
-خوب مثلا می گه: I am a dog!
-آهان! تیچر پس دیدی ضمایر دیگه هم واسه غیر انسان بکار می بریم!

به فراموشی...

2010-06-05T12:26:00.000-07:00

حیاط دبستان رو تا تهش که می دویدی و بر می گشتی زنگ تفریحت رفته بود و نفست هم. از پنجره کلاس ریاضی می شد زاغ سیاه بچه های زنگ ورزش رو حسابی چوب زد.
می ایستادیم کنار دیوار بدون قاب و یه کتاب جلد سخت می ذاشتن روی سرمون و یه خط می کشیدن روی دیوار. و ما هر بار تفاوت خط ها رو با غرور می شمردیم. خبر نداشتیم که این خط ها پنجرا ها رو کوچک می کنن و حیاط مدرسه رو. پنجره ما و بچه های زنگ ریاضی که زنگ ورزش زاغ سیاهمونو چوب می زدن و می زنن و ...
لبخند ممتد پشت هیچ پنجره ای یخ زده نیست. مخصوصا پنجره قطار ایستاده...
گاهی تصویرها عوض می شوند، گاهی هم پنجره ها...

2010-04-20T01:59:00.000-07:00

نیمه شب با وحشت از خواب پریدم و بی اختیار و پریشان یادم افتاد به تمام سیل آدمایی که تا حالا اومدن و مردن و چقدر به نظرم همه چی سریع اومد، انگار یه چشم به هم زدن! و یادم افتاد منم یکی از اوناییم که الآن اومدم و تا چند وقت دیگه می میرم. و حواسم رفت پی اینکه دارم تو زندگی چی کار می کنم؟ کجام؟ و تا حالا چقدر عمرم رو تلف کردم و حالا باید چی کار کنم؟

و اینکه نصفه شبی باید چی کار می کردم رو هیچ نمی دونستم. از ترسم زود چشمامو بستم و خوابیدم. تا صبح بشه بشینم یکم فکر کنم ببینم این دیگه چه کابوسی بود نصفه شبی روی سرم خراب شد و حالا هم فکرش رهام نمی کنه!

2010-04-18T01:34:00.000-07:00

چون نیست زهرچه نیست جز باد به دست
چون هست به هرچه هست نقصان و شکست
انگار که هرچه هست در عالم نیست
پندار که هرچه نیست در عالم هست

حکیم عمر خیام

2010-04-06T23:47:00.001-07:00

بیش از این ها آه آری
بیش از این ها می توان خاموش ماند

میتوان ساعاتی طولانی
با نگاهی همچون نگاه مردگان - ثابت
خیره شد در دود یک سیگار
خیره شد در شکل یک فنجان
در گلی بیرنگ در قالی
در خطی موهوم بر دیوار
میتوان با پنجه های خشک
پرده را یکسو کشید و دید
در میان کوچه باران تند می بارد
کودکی با بادبادک های رنگینش
ایستاده زیر یک طاقی
قالی فرسوده ای میدان خالی را
با شتاپی پر هیاهو ترک می گوید

میتوان در جای باقی ماند
در کنار پرده اما کور اما کر

میتوان فریاد زد
باصدائی سخت کاذب سخت بیگانه
"دوست می دارم"

میتوان با زیرکی تحقیر کرد
هر معمای شگفتی را
میتوان تنها به حل جدولی پرداخت
میتوان تنها به کشف پاسخی بیهوده دل خوش ساخت
پاسخی بیهوده آری پنج یا شش حرف

میتولن یک عمر زانو زد
با سری افکنده در پای ضریحی سرد
میتوان در گور مجهولی خدا را دید
میتوان با سکه ای ناچیز ایمان یافت
میتوان در هجره های مسجدی پوسید
چون زیارتنامه خانی پیر
میتوان چون صفر در تفریق و جمع و ضرب
حاصلی پیوسته یکسان داشت
میتوان چشم ترا در پیله قهرش
دکمه ی بیرنگ کفش کهنه ای پنداشت
میتوان چون آب در گودال خود خشکید

میتوان زیبایی یک لحظه را با شرم
مثل یک عکس سیاه مضحک فوری
در ته صندوق مخفی کرد
میتوان در قاب خالی مانده یک روز
نقش یک محکوم یا مغلوب یا مصلوب را آویخت
میتوان با صورتک ها رخنه دیوار را پوشاند
میتوان با نقش های پوچ تر آمیخت

میتوان همچون عروسک های کوکی
با دو چشم شیشه ای دنیای خود را دید
میتوان در جعبه ای ماهوت
با تنی انباشته از کاه
سالها در لابلای تور و پولک خفت

میتوان فریاد زد
باصدائی سخت کاذب سخت بیگانه
"دوست می دارم"

2010-03-23T14:38:00.000-07:00

من از دهان گشاد تو بیزارم
من از بوی ترشی دست ساز تو بیزارم
من از موی سیاه طبیعی تو بیزارم
من از دهان گشاد تو بیزارم
از طالبان بیزارم
از گلوله بیزارم
از خون بیزارم
آزادی بوی خون می دهد
دهان تو بوی ترشی دست ساز
از تو، رنگ تو و بوی تو بیزارم
من از دهان گشاد تو بیزارم
مرگ نه،
ننگ بر تو
من از مرگ بیزارم
خون بوی مرگ می دهد

بعد از خون
یک دوره کلاس آزادی می رویم و فرهنگ
ترمیک فشرده
بقیه اش را
تو بنزین آزاد بزن
و مسافر بکش
زنان افغانی موهای بلوند اروپاییشان را شانه کنند
من سبزه گره می زنم
که پایت بلغزد
ظرف سکوت بشکند
در کاسه ترشیت

عکس برای ندیدن

2010-03-01T02:52:00.000-08:00

همکلاسی هام 30 گیگ عکس از دوران دانشجویی دارند. من یک دانه هم ندارم. و این یکی از آن احساسات عجیب و غریب وجود من است که کاملا جنبه ی روانی دارد.

من خاطره می نویسم که دینم را با نوشتن به آن ادا کرده باشم. شعر می نویسم که دیگر نخوانم. عکس می گیرم که هیچوقت نبینم.

اصلا دوربین مسخره ترین اختراع دنیاست. خاطره اگر خاطره باشد جای خودش را در ذهنت حفظ می کند. اگر هم خاطره ی خوشی نباشد که عکس دیدنش جز یادآوری درد و رنج چیز دیگری نیست. هر خاطره را اگر بسپاری به دست ذهن، بعد چند سال خوشی هاش یادت می ماند. بدی هاش هم از یادت می رود. من عکس می گیرم برای ندیدن.

بعضی افکار هم همینطوریند. مثلا در یک سن خاصی یک سری افکار خاص همان سن به تو هجوم می آورند. یادم هست در مدرسه و بعد در خوابگاه آنقدر در موردشان بحث می کردیم که یا حل بشوند. یا حرصمان بخوابد!!! حالا بعد گذشت چند سال دیگر بابت آن افکار حرص نمی خورم. شاید اصلا مسئله خیلی هم به نظرم چیپ بیاید! مهم نیست که به راه حل رسیده باشم یا نه! مهم اینست که حتی زیاد حرف زدن در مورد یک مسئله هم آن مسئله را برای آدم عادی می کند و قابل پذیرش.

رسیدن به این حس خیلی لذت بخش است. چون الآن مثل قدیم ها بابت مشکلاتم حرص و جوش نمی خورم. می دانم تا چند سال دیگر تمام این مشکلات می شود یک مشت مشکلات پیش پا افتاده که خیلی ساده با یک خنده ی کج ردشان می کنم.

این پست را هم یکبار نوشتم. شاید یکبار هم بازخوانیش کنم. شما هم بیایید یکبار بخوانید. یکبارش می ارزد. بعد با هم فراموشش کنیم.

2010-02-22T22:28:00.001-08:00

باز باد آمده است
یا پنجره ها دروغ می گویند؟

ماه پشت چادر آسمان پنهان
بعد هرگز باد
از پشت هر دیوار
لاشه های مرده را به نام می خواند.
یک قدم دورتر از پرواز
از بی شرمی سنگسار
در را به هیاهوی باد بستم
تا مه جهنم را
خاکستر
یا باز در دشت کاج های بلند
رقص آتش برپا کند.

تنها برای آخرین روز

2010-02-20T04:48:00.000-08:00

برای آخرین گلوله

آخرین تفنگ

آخرین پیراهن پاره

آخرین باتوم

آخرین فرار

آخرین کوچه ی بن بست

آخرین الله اکبر

آخرین قطره ی اشک

آخرین مشت

آخرین سنگ

آخرین در بسته

آخرین نگاه

آخرین آتش

آخرین بغض

آخرین نفرین

آخرین سلول

آخرین شلاق

آخرین فریاد

آخرین ننگ

آخرین مرگ

اولین طلوع

تنها برای اولین طلوع......

آماده
.
.
.

آتش

بنگ

2010-01-29T12:02:00.000-08:00

رد که می شد گفت باید چشمهای خوبی داشته باشی. گفتم اتفاقا دو ساعت است که دارم با این گره های نخ ور می روم و هنوز نتوانستم تمامشان را باز کنم. گفتم می خواهی امتحان کنی؟ نخ را ازدستم گرفت و وقتی میخواست سوزن را در دل گره وارد کند سوزن را محکم فرو کرد در دستش. دلم سوخت. نخ و سوزن را از دستش گرفتم. گفتم تا آخر شب کارم این است که گره های نخ را باز کنم. خندید و باور نکرد. رفت... من ماندم و یادم افتاد به چهره ای با ابروهای پهن و موهای شانه شده به طرف بالا با چشمهایی سیاه در طولانی ترین خداحافظی دنیا با یک عالمه حرف مسکوت و لبان فشرده بر هم.
کاش می فهمید گره ی کار افتاده دست منی که من نیست. منی که افتاده ام به جان پرگره ترین کلاف دنیا و کارم اینست که این گره ها را یکی یکی باز کنم.

نازلي! بهار خنده زد و ارغوان شكفت

در خانه ، زير پنجره گل داد ياس پير

دست از گمان بدار

با مرگ نحس پنجه ميفكن

بودن به از نبود شدن ، خاصه در بهار...

من و من و من

2010-01-13T04:42:00.000-08:00

تعریفش را خوب بلدم. دنبال تمرینش بودم پیدا نشد. یعنی زیاد پیدا نشد. از جمله قوانینی بود که بیشتر استثنا دارند.

اصولا لایه لایه های پوستم را حس می کنم که هر روز دارد کلفت و کلفت تر می شود. نگران زاغ های سیاه بودم که چوب بخورند، مانیتورم را چرخاندم رو به پنجره. حالا نگران آدمهام که اینهمه دورم تاب می خورند!

لحن صدای عصبانیم را دوست ندارم. گاهی اما انگار راهی نیست. داد که می زنی همه ساکت می شوند. بعد خودت هم یادت می افتد که راستی راستی حق با تو بوده است و تا حالا هم خریت کردی سرت را پایین انداختی.

می گفتم اشتباهت همین است که همیشه دنبال ناجی می گردی. خودت را به این و آن می چسبانی. می گفت کاری از دست خودم بر نمی آید. من هم تا داد نمی زنم حق با دیگران است و دنبال کسی می گردم که از من حمایت کند. صدایم که بالا می رود یادم می افتد چقدر حقوقم پایمال شده! آنوقت تا اواسط پاسداران را خنده بر لب پیاده بر می گردم. تا همان ایستگاه اتوبوس کنار گل فروشی. و فکر می کنم یک چیزی در من حقیقت را زودتر از بقیه ی من پیدا می کند. بعد آن بقیه به همان قسمت حق می دهد. حالا من تقسیم بندی اش را خیلی خوب نمی دانم. مثل شعر شهرزاد که یکبار برایم خواند. گفتم شعرت دو قسمت دارد. قسمت دومش کلا زده توی سر قسمت اول. گفت معدودند کسانی که این را می فهمند. آنهایی که خیلی شعر حالیشان می شود دو ساعتی برایش تحلیل می کردند. ما هم در حد شوق خودمان فهمیدیم یک شقی میان شعرش هست! حالا من یا چند منم یا یک من از چندین نیم من. حالا اینش خیلی مهم نیست. مهم اینست که این من ها خیلی با هم فرق می کنند. اصلا گاها با هم در تضادند. مثلا یک منِ من خیلی آدمها را دوست دارد. اما آن یکی منم از غریبه ها بیزار است. یک منم همیشه به من حق می دهد. همانی که گاهی صدایش بالا می رود. آن یکی منم یکدفعه می زند زیر گریه. خودش را لوس می کند. من اولی آنچنان قدرتمند و با اعتماد به نفس است که بیا و ببین. این یکی دومی سر هیچ و پوچ کم می آورد اما!

من باور می کنم اگر زن حامله ای بدون آزمایش بگوید بچه ام دختر است. می دانم این مربوط به منی اش است که جلوتر از خودش می رود.

خلاصه یک کاروان من دارد در من سفر می کند. روز مرگم هر کدام پرنده می شود و یک وری پرواز می کند. شاید به خاطر همین است که می گویند انسان مجموعه ای از تضادهاست.

پی نوشت: حتی اگر یک رادیکال دو هم اشتباه بشود، نهایتا یک جا در رادیکال دو دوم ضربش می کنیم درست می شود.

ایران همیشه آباد من

2009-12-30T06:03:00.000-08:00

صحنه ی اول

کلاس آموزش تدریس زبان انگلیسی/ موسسه علوم و فنون کیش

تو معلم فرضی کلاس هستی و بقیه متقاضیان شامل دخترها، پسرها، زنان و مردان 20 تا 40 ساله و دو داور، مثلا شاگردان دوره ی elementary. وسط امتحان نهایی DEMO:

-you: Ok, so this picture shows a sextant. It is a tool, by which you can measure your position.

Have you ever used sextant?

Student No.1: yes teacher, you should look into it…

صحنه ی دوم:

در ادامه ی همان کلاس درس فرضی:

Student No.2: teacher…. Teacher!!

You: yes?

Student No.2: IS sextant related to sex?

You: No Ali, it's not. I showed you the picture. Do you remember? This is the picture…

Student No.2: Oh, yes. You're right.

صحنه سوم:

ادامه ی کلاس فرضی:

Student No.2: teacher…teacher!!

You: yes?

Student No.2:[looking directly into your eyes] I really like the name sextant. It is so sexy. It makes me excited! I feel really good when I think about it!....[He goes on and on].

You: [Oh my God! What's wrong with this boy? How uncomfortable this is! Every body is looking at me! Ok, be relaxed! Just ignore him] alright! OK! Every body let's get back to activity No. 5…

صحنه ی چهارم:

اتاق داوران، سه داور یک طرف میز ناهار خوری و تو طرف دیگر:

-داور شماره ی 1: شما قراره از این به بعد در کلاسی درس بدین که شاید خیلی از شاگردانش از نظر سواد علمی خیلی هم از شما بالاتر باشند. فقط زبان بلد نیستند. شما به بچه ها درست جواب نمی دین.

شما: دقیقا منظورتونو نمی فهمم.

داور شماره ی 1: منظورم اینه که به بچه ها از بالا نگاه نکن. فکر نکن خیلی از اونا سرتری

شما: ممکنه کمی کاربردی تر صحبت کنین تا من منظورتونو متوجه بشم؟

داور شماره ی 2: ]آب پاکی رو می ریزه رو دستت و میگه [: شما با دانش آموزان بی احترام برخورد می کنی! باید یاد بگیری بهشون احترام بذاری.

شما: ببخشییییییییییننننننننننن؟؟؟؟؟؟؟؟؟

داور شماره ی 1:]از بحث خسته شده[: مثلا اگر یک شاگرد شیطونی سر کلاس شما حرف بی ادبانه ای زد، شما نباید جوری برخورد کنی که کنف بشه! باید اجازه بدی بچه ها حرفشونو بزنن. ایده هاشون رو بیان کنن. اون کسی که داره حرف می زنه حتما انگیزه برای حرف زدن داره! اگه بزنی تو ذوقش ممکنه انگیزش کشته بشه

شما:]مرده شور انگیزه ی پسری که عقلش نمی رسه سر کلاس یک دختر جوون که جلوی 10 تا مرد گردن کلفت وسط امتحان هم هست نباید از احساسات جنسی شخصی خودش با کمال افتخار صحبت بکنه رو هم ببرن![

روش فکر می کنم.

]و فکر می کنی از این به بعد تمام پسرای گردن کلفت سر کلاست رو با لبخند ملیح تشویق می کنی در مورد احساسات جنسیشون با هیجان و آب و تاب برات تعریف بکنن. آخرش هم سوال می کنی آیا چیز دیگه ای برای گفتن دارن یا نه؟ آخر سر هم با کمال ادب ازشون تشکر می کنی. اونوقت می شی یک معلم نمونه. [

هیچی هیچی هم اگر سر کارامون یاد نگیریم، فرق این ور میز و اونور میز رو حداقل خیلی خوب می فهمیم.

از این چیزا که بردن، کدوماشو پس آوردن؟

2009-12-12T03:38:00.000-08:00

حمومی آی حمومی

خیر نبینی حمومی

دیدی چی سر ما افتاد
بد بود و بدتر افتاد
نگو نگو بیچاره شدیم
دار و ندار و بردن
حمومی آی حمومی
لنگ و قطیفه‌ام رو بردن
لنگ و قطیفه جهنم
قلم و دوات اوردن
حمومی آی حمومی
لنگ و قطیفه‌ام رو بردن
لنگ و قطیفه جهنم
کپی نوار اوردن
حمومی آی حمومی
لنگ و قطیفه‌ام رو بردن
لنگ و قطیفه جهنم
بابا اون یکی چیزا رو بردن
حمومی آی حمومی
لنگ و قطیفه‌ام رو بردن
لنگ و قطیفه جهنم
سبیل بابا رو بردن
حمومی آی حمومی
لنگ و قطیفه‌ام رو بردن

بابا لنگ و قطیفه و دستمال سینه و تاج طلا و کپی نوار و قلم و دوات و سبیل بابا جهنم/ اون یکی چیزا رو بردن…اون یکی چیزا رو بردن

از این چیزا که بردن
کدوماشو پس آوردن؟

پی نوشت 1: میگن: یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور.

اما هنوز غم می خورم بابت چیزهایی که ازم بردن و معلوم نیست هیچوقت پس بیارن!

هیسسسسسسس!

2009-12-07T17:01:00.000-08:00

آنقدر پشت سر این روزگار فلک زده بد گفتیم که آخر به گوشش رسید. تکانی خورد و کمی به خودش آمد. حالا از سر رو کم کنی هم که شده دارد سنگ تمام می گذارد. بعضی وقت ها هم یک نیشگون می گیرد که مثلا نه خیر! اصلا هم اینطور نیست. من اصلا هم سعی نمی کنم خوب باشم! نگاه تو بدبین بوده.

ولی من نفهمیدم شیشه ی عمر غول کی شکست؟ یا اسم غول چراغ جادو چه بود؟ اینکه این غول با آن غول نسبتی دارد یا نه را من نمی دانم! نخواستم هم بپرسم، یک وقت ناراحت می شد! آن وقت ممکن بود همه چیز برگردد به حالت اولش.

مادرم می گوید این حدیث کارهاش حساب و کتاب ندارد. همان موضوعی را که یک بار با خنده برخورد می کند فردا ممکن است حسابی سرش جیغ بزند! اول مهربان است بعد زور می گوید! یا اینکه اول زور می گوید و بعد پشیمان می شود.

خواستم بگویم دنیا همین است! هیچ چیزش حساب و کتاب ندارد. من هم به عنوان یک جزء از دنیا همین رفتارم خیلی هم طبیعی و سالم است. یا نمی دانم شاید چون من حساب و کتاب ندارم دنیا با من مقابله به مثل می کند. اما چیزی نگفتم! گفتم شاید یک وقت به گوشش برسد! گفتم بگذار قدر عافیت را کمی بدانم!

خلاصه که این همه با سر دویدن ها آنقدر ها هم کارساز نیست. باید منتظر باشی ببینی روزگار کجا خوابش برده! خودش بیدار شود، راه می افتد. نیاز نیست کولش کنی.

بین خودمان بماند، زیاد هم نگذار حرفهات به گوشش برسد. یک وقت ناراحت می شود! می رود یگ گوشه خوابش می برد.

من زندگی را دوست دارم

2009-11-26T23:36:00.001-08:00

آیا کسی از دیدن گل سیر خواهد شد ؟
آیا کسی در صحبت گل پیر خواهد شد ؟

صد کوه اگر غم داری و یک جو اگر شادی
این را نگه دارش
و آنرا به قعر دره بسپارش.
دنیا گذرگاهی ست.
صد سال اگر جان را بفرسایی
صد قرن اگر آن را بپیمایی
راز وجودش را ندانی چیست.

شب را همین تنها مبین تاریک و دلگیر
بنگر چه میگوید ترنم های مهتاب
با ساز ناهید.
بر سنگ یا بر پرنیان شیرینی خواب
بوی سحر پروانه گل آب
امید فردا
روز نو
دیدار خورشید!
من دل به زیبایی به خوبی میسپارم دینم اینست
من مهربانی را ستایش میکنم آیینم اینست
من رنج هارا با صبوری میپذیرم
من زندگی را دوست دارم
انسان و باران و چمن را می ستایم
انسان و باران وچمن را می سرایم.
در این گذر گاه
بگذار خود را گم کنم در عشق در عشق
بگذار از این ره بگذرم با دوست با دوست....
ای بهترین گلهای عالم!
ای خوش ترین لبخند هستی۱
ای مهر و ماه راه من در این گذر گاه!
همواره بر روی تو خواهم دوخت....
چشمان سیری ناپذیرم را
تکرار نامت باغ گل کرده ست
صحرای خاموش ضمیرم را.
من با تماشای تو سبزم چون جوانی
من با تو جان تازه دارم جاودانی.....
آیا کسی از دیدن گل سیر خواهد شد ؟
آیا کسی در صحبت گل پیر خواهد شد ؟

فريدون مشيري

2009-11-20T12:26:00.001-08:00

...Get busy living or get busy dying

از اول آقای سلینجر

2009-11-19T09:06:00.000-08:00

خاطره ی ناتور دشت بر می گردد به چیزی حدود 5-6 سال پیش. سال اول دانشگاه بودم. کتاب را نصفه نیمه خواندم و جذب نشدم. ولش کردم و بدبین شدم به سلینجر. تا یک بار که یادم هست کتاب فرنی و زویی را خواندم. محشر بود. جدی می گویم از بهترین کتابهاییست که در عمرم خوانده ام. حالا بعد 5-6 سال کسی آمده می گوید ناتور دشت بهترین کتاب زندگی اش بوده. و من با خاطره ی فرنی و زویی، تیرهای سقف را بالاتر بگذارید نجاران، جنگل واژگون، دلتنگی های نقاش خیابان چهل و هشتم، و و و با آن حس ناب روایتش که جدا و منحصرا مخصوص خود اوست، که می رود در نقش یکی از شخصیت های رده چهارم و پنجم که وسط داستان یکدفعه می آید خودش را معرفی می کند و می گوید حوصله نداشته اول شخص روایت کند، احساس می کنم دلم می خواهد ناتور دشت را دوباره بخوانم.
جایی میان جنگل واژگون می گوید نمی داند در ماه عسل چه اتفاقی افتاد و جبهه می گیرد که اگر می خواستم خیلی راحت می توانستم ته توی قضیه را در بیاورم ولی خودم برایم مهم نبوده! نویسنده ی پر جسارتی است. و هر چیزی را هر جوری که دلش می خواهد می نویسد. بعضی شخصیت هایش هم سریالی اند. در چندین کتاب این خواهر و برادر های فرنی و زویی هی می آیند و میروند. جنگل واژگون را امروز خواندم. هپ ورث و نغمه ی غمگینش را هم خریدم. و مطمئنم بعد این دو نوبت ناتور دشت است. شاید سلیقه ی کتاب خوانیم 5-6 سال پیش با الآن فرق می کرده است.
چهره ی سلینجر همیشه در ذهنم با یک لبخند فاتحانه و یک سیگار برگ همراه بوده است. یعنی من خیلی هم خوب می دانم دارم چه می گویم...

شمس، خدایش بوی تخمه آفتابگردان می داد

2009-11-15T09:31:00.000-08:00

یادم هست سفر مشهد پیر مرد تخمه فروشی که چند کوچه پایینتر از حرم دکانی داشت اندازه ی خودش و تخمه هاش. یک ترازو داشت به اندازه ی ترازوی هادی و هدی. پیرمرد انگار که تا پایان دنیا وقت باشد وزنه را می گذاشت روی یک کفه، تخمه ها را می ریخت روی کفه ی کناری. و آنقدر تخمه اضافه می کرد که کفه ی تخمه ها کمی پایینتر از کفه ی ترازو بایستد. و ما نگاه می کردیم به تخمه ها که پایین و پایینتر می رفتند و به پیرمردی که معنی کم فروشی را خوب فهمیده بود و حرمت همسایگی را بهتر. هر موقع باز بروم مشهد، خواهم رفت تا دوباره پیرمرد را ببینم. می روم دانه دانه کوچه ها را می گردم. تا پیدایش کنم و بگویم طعم تخمه های آفتاب گردانت هنوز زیر دندانم هست پیرمرد. تا زیر چشمی و با بی حوصلگی نگاهم کند و من بخندم و در دلش بگوید: "از دخترهای این دوره و زمانه است دیگر! همه یشان دیوانه اند! خدا همه جوان ها را به راه راست هدایت کند." و من نگاهش کنم.

من هم شاید روزی بروم شاگرد بقال شوم. خدا را چه دیدی؟ آدم اگر بمیرد و یک روز از عمرش را کنار خیابان شال زری نفروشد، کف یک خیابان کامل را جارو نزند، مسافر کشی نکند، بلد نباشد دود سیگار را حلقه حلقه از دهانش بیرون بدمد، یا در دکان بقالی کفه ی سنگین تر را نبخشد، به مرگ جاهلیت مرده است.

مولانا که مولانا بود شمس را پیدا کرد. من که حدیثی بیش نیستم. همین پیرمرد باشد شمس من. پیرمردی که فقط یادم هست کلاه بافتنی روی سرش بود و عینکش ته استکانی بود. فکر کنم می خواست تخمه هایش را درست بشمارد. تا کفه ی سنگین تر را بدهد از در برون و خودش را سبک کند. پیرمردی که مویی اگر روی سرش مانده بود، همه سفید شده بود تا بفهمد بار سنگین را باید از در بیرون فرستاد. پشت را باید سبک کرد. پیرمردی که دکانش یک وجب بود.

من آن شب هر کاری کردم نتوانستم دود قلیان را حلقه حلقه کنم. اصلا مکانیزمش را هم نمی دانستم. فقط سرم را می کردم رو به سقف، و دود را خالی می کردم. تا در آسمان گم شود. و هیچوقت هیچکس نفهمد دودی در هوا هست، که حلقه حلقه یا معمولی از دهانی خارج شده. که حل شده. که دیگر کسی انگار برایش مهم نباشد. و من مانده باشم و قلیانی که بدون سر می کشیدیم و صدای خنده هایی که فقط چند ثانیه طول می کشید تا قاطی دودها شود، حرمی آن همه طلایی و شمس من که هر شب اسکناس های 200 تومانی را دسته دسته می گذاشت زیر بالشش تا خواب خوش ببیند.

پی نوشت 1: خدایش حفظ کند.

پی نوشت 2: دلم زنگ تفریح 3 کشیده.

شَتَرق

2009-11-10T08:09:00.000-08:00

هیچوقت سیلی نخوردم از معلمی. حتی هیچ وقت از کلاس اخراج هم نشدم. فقط شاید گاهی اخمی یا گوشه چشمی.

می گفت: خیلی هم خوشحال باش که اول جوانی چنین امتحان سختی پس می دهی. که اینقدر کارکشته و محکم می شوی. زندگی را جدی می گیری.

برای همین دوستش داشتم. اینهمه زیاد! برای حرفهای قشنگی که دروغ می نمود و راست بود. فقط نمی دانست و نمی دانستم که جدیتش را اشتباهی جدی گرفته بودم. و هیچ شوخی نداشت!

برای همین بود که وقتی پام لغزید یک کشیده ی آبدار نتراشیده گذاشته بود درست جایی پشت گردنم که هنوز جای انگشت هاش زیر پوستم دل دل می زند. و خوب گذاشته بود اشکهام بند بیاید. تا مزه ی شیرین شکلات بعد از اخم معلم، درد آمپول، یا افتادن از پله های راهرو در دهنم مزه ی هرچه فحش و تلخی و بغض پیدا نکند. و خوب انگشتش را جلو و عقب برده بود و سرش را چپ و راست و تمام دار و ندارم را با باد دهانش ویران کرده بود.

انقدر از این چاه آب کشیدند که سطلشان اینبار به خاک رسید و راه قنات را کج کردند. و من حالا شده ام کودک گستاخی که درد سیلی و اخم و آمپول را فراموش کرده و گریه ای هم انگار نبوده هیچوقت، دارد آبنباتش را با ولع تا ته حلقش فرو می برد. چون می داند تا دمی بعد سیلی دومی در راه است.

زندگی این روزها به طرزی دهشتناک با من سر یاری دارد! همه چیز عالی ست. تمام درها باز و تمام راه ها هموار. و من که هیچ به این اوضاع عادت ندارم، هم دارم برای این همه خوشی حرص می زنم هم راستش یکی ته دلم فریاد می زند، کی مرا اعدام می کنند؟

پی نوشت 1: دلم برایش تنگ شده.

پی نوشت 2: خیلی وقت بود ننوشته بودم. برای اینجا نوشتن هم امشب حرص زدم! (در صف اتوبوس همیشه خانم های چاق جایم را می گیرند)

2009-10-27T06:15:00.002-07:00

جالبترین نکته زندگی مردم اینه که هیچ نکته ای از زندگیشون جالب نیست!

اسکندر و گربه ها

2009-10-18T09:59:00.000-07:00

بار اولی که سر ناهار با گربه ها آشنا شدم تو حیاط دانشکده مون بود. یه گربه ی نازنازی میومد می ایستاد جلومون و گردنشم کج می کرد و با صدای ضعیفی ناله می کرد. من ترجمه می کردم :" میو من مریضم. میو من 7 تا توله دارم. میو من زنم قهر کرده رفته خونه باباش. یه تیکه از سوسیستو برا من بنداااااز!!!" اولا دلم می سوخت و کلی از ساندویچمو مهمونش می کردم. بعد یه مدت دیدم اینجوری نمیشه. خودم گرسنه می مونم. تصمیم گرفتم بی خیال شم و بهش محل نذارم. وقتی هم که خیلی التماس می کرد یه تیکه نون براش می نداختم. اگه دیگه روشو زیاد می کرد پا می شدم با پام جلوش می کوبیدم رو زمین و داد می زدم پیشته! اونم دمشو می ذاشت رو کولشو فرار می کرد. اونوت من می شدم اسکندر تو جنگ مرگ عاطفه.
این جاییکه روزا میریم و درس می خونیم یه پارک بزرگه که اسم نمیبرم چون همه می شناسنش. یه فرهنگسرا داره که واقعا دوست داشتنیه. دور و اطراف این فرهنگسرا یه عالمه حوض و درخت و آبنما و تا دلتون بخواد گربه و کلاغه! ظهرا که می ریم با سعیده تو حیاط ناهار بخوریم 10 دقیقه ای نگذشته می بینیم 3 تا گربه و 4 تا کلاغ نشستن روبرومون و دقیقا به ساندویچامون نگاه می کنن. ما هم به تجربه ی دانشگاه محلشون نمی ذاریم.همینطوری می شینن و نگاه می کنن. بعضی وقتا هم چشماشون تنگ می کنن. احساس می کنم تو دلشون دارن میگن "بدبخت خسیس! ایشالا یه روزی از گرسنگی تلف بشی که منو سیر نکردی!" بعضی وقتا هم که گربه ها می بینن ما تحویل نمی گیریم عصبی میشن. یه دفعه حمله می کنن به یکی از کلاغا! که بخورنش. کلاغه قار قار می کنه می پره بالا .بعد همه خسته میشن دوباره می شینن کنار هم به تماشا. انگار نه انگار که الان می خواستن هم دیگرو بکشن و بخورن! یه وقتایی هم گربه ها با تمام وجود خمیازه می کشن. واقعا خوردن ساندویچ وقتی داری ته گلوی یه گربه رو می بینی خیلی می چسبه. معنی کوبیدن پا رو نمی فهمن! معنی پیشته رو نمی فهمن. اینا که هیچ! با پا هلشون هم که میدی فکر میکنن داری نوازششون می کنی، خودشونو بدتر لوس می کنن! گربه های گستاخین. آدم دلش واسه همون گربه های با حیای شیراز تنگ می شه!
یه بارم که کتلتامون زیاد اومده بود، دلمون واسه یه گربه ی چشم انتظار که دیگه کم مونده بود بیاد رو دست و پامون سوخت و یه تیکه کتلت پرت کردیم 2 متر دورتر تا بره سراغ کتلت و دور بشه. گربه هه یه سری چرخوند و کتلته رو یه نگاهی کرد و سرشو برگردوند. و با صدای خیلی مظلومانه ای گفت "میییییوووووووووووو" یعنی: اووووووووووووه!!! منو به خاطر یه تیکه کتلت تا اونجا می فرستی؟؟؟؟ بابا مشتی یه تیکه بنداز همین جلو دیگه!!! فکنم معتادی چیزی باشن.
یه بارم یه کلاغی از پشت حمله کرد به سعیده -که از بچگی مامانش بهش گفته کلاغا چشتو در میارن و به طرز فجیعی از کلاغ می ترسه-، و کوبید به شونش تا دوناتش رو از دستش بقاپه. بعد که نتونست رفت نشست بالای یه درخت و شروع کرد اونطرفو نگاه کردن. انگار نه انگار که الان داشت از ما دزدی می کرد. اگه بلد بود سوت هم میزد.
بعضی وقتا هم پیش میاد که گربه ها پشتشونو خم می کنن به طرف بالا و رو پنجه هاشون می ایستن و جمب نمی خورن، و اصلا متوجهشون نیستی، تا اینکه یه دفعه ای خودشونو پرت می کنن رو شاخه های آویزون روی یه دیوار یا یه درخت، بعد می بینی یه گنجشک جیک جیک کنان از بالا سرشون پرواز می کنه و میره! می فهمی که بعله! آقا گربه هه بوی گنجشک شنیده بوده! یا اینکه می ایستن بالای حوض آب و با دقت منتظر یه ماهی می شینن!من هیچوقت تو اون حوض ماهی ندیدم. این گربه ها باور کنین یه چیزی توهم زا مصرف می کنن!
خلاصه که ما با گربه ها و کلاغای این پارکه حسابی برنامه ها داریم. الان دو روزی هست که ناهارمونو توی سالن فرهنگسرا می خوریم. ترجیح می دیم گل و درخت نبینیم تا که یه دفعه یه گربه بیاد از من انتقام بگیره یا یه کلاغ بیاد چشای سعیده رو در بیاره!

پی نوشت بی ربط: تو همین پارک بعضی صبح ها یه سری خانوم میان و جمع می شن دور هم. یه مربی هم دارن که بهشون می گه از ته دل بخندن! بعد همشون قهقهه می زنن، بعد ریسه می رن از خنده، بعد محکم دست می زنن. بعد هم فریاد می زنن ما خوشبخت ترین آدمهای روی زمین هستیم!

پی نوشت 2: باز هم به من اجازه ندادن سوار تاب بشم. گفتن سنت از 12 بیشتره. من هم دعوا کردم! گفتم من هنوز 6 سالم هم نشده! باور نکردن!

بیا فالت ببینُم

2009-10-14T09:50:00.000-07:00

راست راستکی اگر خیابانی بود به نام مرگ، با منظره ای فوق العاده زیبا، هوای خنک بهاری، درختان سر به فلک کشیده و نسیم لذت بخش، ولی هر کس به انتهای خیابان می رسید بدون هیچ سختی و درد می مرد، هیچ گاه داوطلبانه وارد این خیابان می شدید؟

گاهی میان تمام روزمرگی زندگی های پوچ و پر دغدغه، جایی که انگار نه انگار پایانی هم هست، دیدن خوابی مرگ بار، صحنه ی تصادف، شنیدن خبر مرگ یا بیماری نا گواری از کسی و سر زدن به خفتگانی که روزی آشنا بودند، انسان را چنان در گیر مرگ می کند که انگار فرشته ای پشت در نشسته. تا بازش کنی طنابش را دور گردنت می اندازد و می بردت نا کجا.

گاهی گوشه ی چشمت سیاهی ای می بیند انگار که گام کسی. گاهی نیمه شب فرشته ای در هیبت زنی گوشه ی اتاقت می نشیند و تو همینطور نگاهش می کنی. یا در روز کودک فرشته هایی در هوا پرواز می کنند و تو تا دنبالشان می کنی فرار می کنند. گاهی مرگ در می زند. در خانه ی همسایه. گاهی مرگ در می زند. در خانه ی تو.

این روزها خیلی به یاد مرگم. تجربه ی بیهوشی عمل جراحی یادم می اندازد که حتی لحظه ی مردن را هم نمی توانی تشخیص دهی. می گویند سخت نیست. نباید باشد. حداقل به سختی زندگی. ترسی ندارم از مرگ. پذیرفتم امروز مرگم را. و این پیمان صلح با خودم فتحی بود بس عظیم!

می خواهم بگویم به تعبیر خواب اعتقادی ندارم. می خواهم بگویم اینها همه خرافه است. اینها همه حرف مفت است. اینها همه اَه اَه است. ولی دیدن فالگیر در خواب در شب قبل از روزی که مادرت پس از هرگز قهوه دم کند کمی آدم را می ترساند. وقتی همان شب خواب عروسی دیده باشی که نشان مرگ است و شب قبلش خواب جدا شدن سر مرده از بدن و شب قبلش خواب جسدی پیچیده در پارچه ای سفید در مسجدی با آشنایانی گریان، دل آدم حق دارد کمی به لرزه بیفتد. تمام کسانی که دوستشان داشتم انگار آمده بودند وداع که همگی در خواب من جمع شده بودند. و من راضیم. از اینکه امشب همان شب آخری باشد که فردایی ندارد. همان شبی که می گویند خورشید، روز بعدش نمی تابد.

ترس من از این نیست که بمیرم و دیگر نبینم. چه خیلی وقت گذشته که دیگر چیزی نمی بینم. ترسم از این است که هنوز خدایی نمی بینم. وقتی خدایی نباشد و من بمیرم کجا می روم؟ یعنی یک روزهایی آنقدر هست که 4 ستون بدن آدم از بودنش به لرزه می افتد. و گاهی آنقدر نیست که ... انگار همان عموی سبیل کلفتمان درست می گفت که خدا مرده است. طبیعتی هست و نظمی. قانونی مقرر که سخت رعایت می شود. خدایی بوده که حالا نیست. که حالا مرده ست. مایی که نبودیم. حالا هستیم. و این غم انگیز ترین قانون جهان است. من گریه می کنم های های، بلند بلند برای این قانون. برای تنهایی. برای آنچه هست که نمی خواهم. و آنچه می خواهم که نیست!

می گویند علوم همگی به هم مرتبطند. و مادر یا اصلی ترین و پایه ای ترینشان ریاضیات است. هر علمی نهایتا به ریاضی تبدیل می شود. و در ریاضی هم جز چند اصل بدیهی تمامی قضایا و فرضیه ها باید اثبات شود وگرنه رد می شود. وجود خدا هم اگر در مبحث علوم خدا شناسی باشد- چند و چونش را نمی دانم- باید به گونه ای ریاضی وار بیان شود و به گونه ای اثبات. که نمی شود! برای من که کند ذهنم حداقل!

تنها مسئله ی حل نشده ی زندگی من همین فرضیه ی وجود خداست. روزی که جوابش را پیدا کنم تا ته خیابان مرگ غریوکشان خواهم دوید. البته اگر الهه ی مرگ طناب دارم را زودتر نپیچیده باشد.

پیداش اگه کردی

بنشین و تماشا کن

بر دیگه نمی گرده

در طالع تو مرگه...

اینها را فالگیر می گفت دیشب...

آب، باد، خاک، آتش

2009-10-10T10:01:00.000-07:00

خواب دیدم. از آن خواب هایی که بهشان می گویند خواب پریشان. خواب دیدم ایران به وضعی افتاده که تنهایی در خیابان راه رفتن ممکن نیست. انگار حکومت نظامی باشد. بعد انگار تظاهرات شده باشد. مردم با شالهای سبز ریختند در خیابان و من هم یک دل سیر همراهشان شعار دادم و ترس در دلم موج می زد. بعد دیدم همه جا سیاه بود. بدون کوچکترین نور. و من تنها در خیابان جیغ کشان فرار می کردم. بیدار که شدم، فهمیدم هنوز خیلی چیزها هست که ازشان می ترسم. شروع کردم به مقایسه وضع بیداری و خواب. و آنقدر خوابم بد بود که از وضع بیداریم نفس راحتی کشیدم. و فهمیدم چقدر روحم در گیر است. و به فکر فرو رفتم از اینکه من از لحظه ای تنهایی در تاریکی شهری که حتی اگر خیابانش خالی باشد ولی پشت تمام درهایش پر از انسان است به چنین واهمه ای افتادم. وای به حال ترسی که زندانیان این روزهای تاریک در تنهایی سلول های تاریک تر از شب کشیدند. و وای به آنچه به آنها گذشت!

دیشب کمی، فقط کمی بیشتر از عذاب شکنجه ها را زیر پوستم حس کردم.

رفتیم پارک آب و آتش. قرار بود چهار عنصر حیات را ببینیم. که ندیدیم. در عوض حسابی خندیدیم. البته برای آن بهانه نیاز نداشتیم. و من احساس کردم بازیگران زندگی من انگار این بار در پشت زمینه ای زیباتر داشتند نقشهای شادتری ایفا می کردند. و من شاد بودم. فهمیدم گره ی کار جای دیگری بوده و من خبر نداشتم. هنوز رانندگی در یک اتوبان خلوت با پنجره ی باز و هوای خنک و صحبتهای دوستانه ی بدون ریا دوست داشتنی است.

نگران کنکورم. هم امیدوارم و هم ناامید تا بار دیگر زندگی خوبی و بدی اش در هم باشد. قبول نشدن در کنکور فوق لیسانس بدترین خبر دنیا نیست. این را خوب میدانم که زندگیم آن مرحله ی دلهره آور و استرس های لحظه ای و روزانه را سپری کرده و حالا انگار فرمان را من می چرخانم. تصمیم به اپلای نکردن و ادامه ندادن راه سنگلاخی ای که دست و پام را زخمی کرده بود درست ترین تصمیم زندگیم بوده و من این را خوب می دانم. و هنوز یاد کلاس اول دبستانم می افتم وقتی الفبا یاد می گرفتم که چقدر هیجان انگیز بود، وقتی کتابهای جامعه شناسیم را می خوانم! از ارسطو و بطلمیوس. از بیکن و موریس مور. از صنیع الملک و ناصرالدین شاه. از گوتنبرگ و جنگ جهانی دوم.

عناصر جاودانه ی حیات اینجا هر لحظه جاریست. این حوالی نمونه ی کاملی از آب و باد و خاک و آتش در خود نهفته دارد. حتی اگر به چشم نیاید. حتی اگر هنوز احداث نشده باشد و ما وعده را به سال بعد موکول کرده باشیم. همین موقع سال بعد یا دارم دوباره کنکور می خوانم، یا می روم دانشگاه یا اینکه مرده ام. هر سه تایش را دوست دارم.

پی نوشت1: دلم می خواهد هوا سرد شود و من پالتو و پوتین بپوشم دوباره و با یک اتوبوس شلوغ بروم کتابخانه با سعیده -که خیلی استرس گرفته این روزها- درس بخوانم و از پشت پنجره ببینم دارد برف می بارد.

پی نوشت 2: با فروشنده ی ADSL2+ به خاطر بدقولیش به توافق نرسیدم. رفتم در کمال آرامش پولم را پس گرفتم. گذاشتم خودش تمام حرص ها را تنهایی بخورد. فعلا دارم با Dial up سر می کنم.

2009-10-07T11:54:00.000-07:00

زمین روی شانه ها می چرخد

دسته ی چرخ فلک

2009-10-02T12:20:00.001-07:00

فرقی نداره انگشتتو رو به کدوم سمت آسمون بگیری. اگه چشماتو ببندی و دست دراز شدتو و انگشت اشارتو بگیری برو به آسمون و چند دور، دور خودت بچرخی، وقتی چشماتو باز کنی مطمئن باش که داری مستقیم به یک ستاره اشاره می کنی.

ستاره ها مثل ماهیای گیر افتاده توی تنگ هر شب و هر شب ساکن ایستادن سر جاشون تو دریای لاجوردی و مستقیم نگاه می کنن. فقط گاهی شاید چشمکی بزنن. هیچوقت نفهمیدم ماهیا انقدر دقیق به چی نگاه می کنن و تو چه فکرین! که چشم از تصویر تکراری روبرو بر نمیدارن. بعضیا می گن ماهیا دارن توی شیشه ی تنگ عکس خودشونو نگاه می کنن. شایدم فکر می کنن یه ماهی دیگست که جلوشون ایستاده. تمام ماهیای ساکن عاشقن! عاشق ماهی توی شیشه.

ستاره ها هم حتما عاشقن. وگر نه چشم از زمین بر میداشتن. شاید ستاره ها هم عکس خودشونو تو آب دریا ها و رودخونه ها و حوض ها می بینن. شایدم ماهیا رو با ستاره اشتباه می گیرن و فکر می کنن اینجا یه آسمون دیگست. ستاره های بیدار کویر هم یا دونه های شن معلق تو باد رو می بینن یا عکسشونو تو سراب کویر.

طفلی ماهی های توی تنگ و ستاره های آسمون خبر ندارن نه ماهی عاشقی هست و نه جفت ستاره ای. و انقدر برای معشوق خیالیشون بوسه می فرستن و چشمک می زنن و انقدر منتظر جفتشون می مونن تا جسد خمیدشون سبک بشه یا نورشون تو تاریکی آسمون خاموش. خدا کنه خوشحال باشن که از عشق می میرن.

خدایان زمین و آسمون هر سال از بین ماهیا و ستاره ها قربانی می گیرن تا دسته چرخ فلک رو بچرخونن...

هر چه که می خواهد باشد

2009-09-28T10:47:00.001-07:00

آفتاب تندی از پشت فوران فواره ها در یک روز آفتابی در پارک

سایه ای تاریک که گاهی زیر پام و گاهی روی دیوار به دنبالم بیاید یا ازم جلو بزند

چهره ی تو که پشت حلقه های دود قلیان نیمه محو شده

نشستن در این خلوتی که همیشه هست و هیچکس جز من از آن خبر ندارد

تماشای قطره های باران از پشت شیشه ی مه گرفته ی پنجره

پرتاب سنگ به صورت یک نقاب پوش که معنی سبزی لباسش را نفهمیده

پرنده ای که بالای بلندترین درخت آشیانه کرده و دست تو بهش نمی رسد

این همه دیدنی در دنیا که تا آخر عمر نمی توانی همه را ببینی

منظره ی تهران در نیمه شب با آنهمه چراغ روشن از بالای کوه

لبخند زورکی تو پشت سکوت چشمهات، که زود محو می شود

باز شدن گلهای چهارپر و مردن زود هنگامشان

شنیدن گامهای یک سرباز در زندان که آمده تو را پای جوخه ی رهایی ببرد

سکوت و لذت دود کردن یک سیگار زیر باران در یک شب پاییزی

خرید ماهی عید و نگرانی از مرگ زودرسش

شنیدن صدای گامهای سربازان ارتش که هیچ حس میهن پرستی و غرورت را بیدار نمی کند

اولین باری که فهمیدی نه در زندگی معصومی و نه آنقدر که پدر و مادرت می گویند خوب!

زمانی که در خیابان پرواز یک دسته کلاغ را با لذت تماشا می کنی و با بوق ممتد و چند فحش آبدار روبرو می شوی

زمانی که هزار تا چیز که فکر می کردی هست، نیست و هزار تا چیز که فکر می کردی نیست، هست!

زمانی که ...

زمانی که...

زمانیکه خوب وبد در هم است. مثل میوه فروش های شاه چراغ که یک کیلو پرتقال را 500 تومان حساب می کنند. وفقط 2تایش را می شود تا آخر خورد. ولی طعمشان تو را با خود می برد...

زندگی بازی سخت ارزانی است با جایزه ای گران! که درونش برای هر انسانی فقط و فقط یک ستاره وجود دارد که آنهم ته ته آسمان است. و همیشه تا خوشبختی فاصله ای هست. تا این بازی هیجان انگیز شود و لج درآور! سیبی هست که دورت کند. شیطانی که گولت بزند. نفسی که مشغولت کند. و خدایی که بازیت بدهد! و انسانی که بازی کند. همیشه و همیشه. انسانی که نادان است.

زندگی هر چه که هست، ذهن وامانده ی مرا بیش از هر چیز به خود مشغول می کند. و هر روز بیشتر می فهمم که چقدر نمی دانم! با این وضعیت یا حرف از کمال زدن مسخرگی محض است یا نادانی هم جزئی از کمال یا ....

از این هم بگذریم...

پی نوشت: نویسنده ی این وبلاگ درمانده از خویش، در خویش است

عمق آسمان

2009-09-26T03:26:00.000-07:00

نگاهم به آن بالا بالاها بود

رو به آسمان

جایی که خورشید آویزان شده بود

ایستاده بودی کنارم

با خمیازه پرسیدی:

به چه نگاه می کنی؟

یادم هست پرسیده بودم:

عمق آسمان کجاست؟

ما به کجای آسمان نگاه می کنیم؟

خندیدی و پرسیدی: عمق؟

آسمان که عمق ندارد.

آسمان که گود نیست

دیوانه شدی؟

یک پایم را چند بار کوبیدم روی زمین

سفتی اش بد جوری زیر پام بود

پرسیدم:

تو هم بودنش را همین قدر حس می کنی که من؟

پرسیدی:

بودن چه چیز را؟

گفتم: زمین را اینقدر سفت است

اینبار حتی نخندیدی

با نگاهت بی حوصله براندازم کردی

گفتم: پاهام روی زمین است

و سرم بدجوری در آسمان!

اگر آسمان را خط فاصل تمام شدن زمین بدانی

آنوقت ما همه خواه نا خواه در آسمانیم

بعد خوابیدم روی زمین

با نگاه تو سرو وار بالای سرم

گفتم حالا من دور شدم از آسمان

چسبیدم به زمین

تا تنها رابط من و او هوایی باشد در من

که زنده بمانم و نگاه کنم

دور تر از عمق

مثل کسی که سیب ممنوعه چیده باشد

و حالا تکه ای از همان سیب

مانده باشد جایی ته گلوش

و خوابیده باشد

دور و آرام

بعد بلند شدم و ایستادم

عمق آسمان اما سر نزدیکی نداشت انگار

آهو وار دویدم

و چند بار جستم از جا

و فریاد زدم:

آهای آسمان

که بسته شده ای روی گیره ی چند ابر

باد می رسد امشب

گیره های ابر را می بندد به موهاش

و فرار می کند

آنوقت تو می افتی زمین

آنوقت من می فهمم که عمقت کجاست

بعد تو خندیدی از دور و فریاد زدی:

مگر آسمان خط فاصل زمین نیست؟

پای آسمان محکم ایستاده روی زمین

مثل تو

می دود آن بالا

مثل تو و دیوانگی تو

و من میخ کوب شدم

ایستادم رسیده بالای چاهی پر از آب

دیدم آسمان ریشه کرده در زمین

سبز شده

عمیق آن بالابالاها

کلافه بودم و عرق کرده

چشمانم خیس خیس

از بیهودگی جستارم

بالای چاه

تکیه داده به پای آسمان

گفتم پس شروع آسمان اینجاست؟

از چاهی در دل زمین؟

گفتی: اگر چاهش پر آب باشد!

گفتی: جای ریشه ها اینجاست!

گفتم: ولی من خشک خشکم!

گفتی: بجز چشمهات

خاک گل می شود از آب چشمهات

آنوقت می شود چاله ای بکنی پر آب

سیب مانده را تف کنی

و بخوابی در خاک

و بمانی

پرسیدم: تا کی؟

گفتی: تا روزی که ابلیس

با دستی

سیبی بچیند از درخت نباید

تا کسی بخوابد روی زمین

که پای تو

از دوری آسمان

گریه کند

تا ریشه کنی

در چاهی پر آب

که خورشید روزها درونش بخوابد

و عمقت برسد به آن بالابالاها!

جایی نزدیک آسمان...

ترانه ی کلاغ ها

2009-09-25T14:31:00.000-07:00

عرق سرد پیشانیش
بخار می شود
زمین
می نشیند بر کلاه آسمان
تا دوباره
سرازیر شود
بر انحنای تب کرده اش

آسمان
نمرده
تا اشک می ریزد
تا زمین آنقدر تب کند
که اشکهای آسمان یخ بزند
زمین سفید شود
زیر سیم های موازی
در ورقی دیگر از سال

شاید کلاغ ها اینبار
از سرزمین های دور
ترانه ی تازه ای شنیده باشند

2009-09-23T19:29:00.000-07:00

نشسته بر تاب دنیا
و با پاهای باریک
هل می دهم به جلو
تمام هستی را
دور می کنم
یگ گام
نزدیک به بیگانگی
نزدیک به نوزادی
که برای اولین بار
دوگانگی مادرش را فهمیده
خوابیده بی آغوش
در کالسکه ای
که دستی از پشت می راندش
دور می شوم
دور
دور
جایی نهایت دنیا
نزدیک به بیگانگی

من و لبخند و باد

2009-09-22T09:59:00.001-07:00

به یاد روزهای دور
که از فردای روشنی شروع شد
و گم شد در تاریکی

به یاد تاریکی هایی
که شمعی از من خاموش کرد
و چلچراغی روشن

به یاد اتاقهایی
که حالا عکسند
روزی اما دزدان شب

به یاد درها و پنجره ها ی نصفه نیمه
دالان های هفت تو
و صاحبان عکسهای اخمو
که لبخندهایشان را کسی خط زده است

به یاد زندگی های آهسته
که تندیم را خشکاند
زیبام را زشت کرد
بهارم را سفید
و رویاهام را کفن پوش

به یاد تمام بهار هایی که دور من و دور از من سبز شد
به یاد هرآنچه بد
که تصویر خسته ای شد
در چین چروک آینه شکسته ام
...
امروز یاد کردم از روزهای خوابیده بر پهلوی راست
و یادم آمد چقدر وقت هست
تا خاک بریزم در گورهای عریان

تا تنها نامی بماند بر سنگی
که با عمر ساییده شود در باد

من بمانم و لبخندم و باد....

همیشه سبز

2009-09-18T10:30:00.000-07:00

کاش بماند این همه سبز. کاش پاییز امسال سبزها را سرخ نکند. کاش شاخه ها همیشه برگهایشان را با غرور رو به آسمان بگیرند. کاش جوانه ها بپاشند روی زمین و پل و دیوار و درخت و آسمان. روی باتوم و سیلی و فریاد وشعار و فرار. روی الله اکبرها که می برندمان از کوچه های بن بست تا عرش آسمان. تا باران که ببارد، همه سبز شوند و سبز بمانند. همیشه سبز. سبز سبز. مثل امروز...

شب

2009-09-12T14:26:00.000-07:00

باز هم از همان حس های ناب که مثل خیلی از حس های خوب و بد دیگر هیچ سر و ته ندارد. از همان حس هایی که با یک نسیم می آید، آرام آرام و چنان زیرکانه زیر پوستت رخنه می کند که خودت هم نمی فهمی چطور تمام وجودت را از آن خودش کرد.
ساعت از یک و نیم نصفه شب گذشته و من تصمیم گرفته ام تا سحر بیدار بمانم و درس بخوانم. در تمام ماه های سال، فروردین و شهریور چیز دیگری ست برایم. آنهم در این منطقه ی کوهستانی که ما زندگی می کنیم. هوا فوق العاده است. شبهاش خنک است. خنکی ای که هشیاری را در رگهات و تک تک سلول های بدنت بیدار می کند. و زنده بودن را یادت می اندازد. ولی آنقدر سرد نیست که زننده باشد و مجبورت کند زود پنجره را ببندی. آسمان آرام گرفته و سرش را کرده در لاک خودش و در افکار شبانه اش غرق شده. تک و توک ستاره ای هست که کاری با من ندارند. یعنی نیم ساعت پیش یکی شان داشت در اتاقم سرک می کشید. ولی وقتی فهمید اینجا زیاد خبری نیست، خسته شد و رفت پی بازی با ستاره های دیگر.
پارک جلوی خانه که هر شب تا ساعت دو یا سه پر از شلوغی و سر وصداست، امشب به لطف شب احیا انقدر ساکت است که باورم نمی شود. و چقدر لذت بخش است این سکوت، این موقع شب. وقتی بدانی مردم شهر این حول و اطراف را خالی کرده اند و رفته اند برای گناهانشان طلب استغفار کنند یا اینکه گرفته اند در این شب نیمه پاییزی تخت خوابیده اند. حالا این حوالی کسی نمانده جز من. که تند تند دارم حرف های دلم را روی این صفحه کلیدی که با بزرگ شدن من پیر شده خالی می کنم. و شدیدا احساس می کنم امشب خدایی در این نزدیکی ها هست. آمده پایین انگار. دوباره دلش هوای زمین و زمینی کرده.
شب خوبی ست. با تمام مشغله های ذهنی دشواری که امروز داشتم و به هیچ نتیجه ای نرسیدم- و البته حافظ گفت اگر صبر کنم همه مشکلاتم حل می شود- شبش حس خوبی دارد.
و من نمونه ی یک انسان خوشحالم که کلی درس دارد!

پی نوشت: چند وقتی هست که تصمیم گرفتم این وبلاگ را برای مدتی تعطیل کنم. امشب از این تصمیمم مطمئن شدم. تا اطلاع ثانوی در وبلاگ را تخته می کنم! تا زمانی برگردم که حرف تازه ای برای گفتن داشته باشم. فعلا خداحافظ

2009-09-11T10:29:00.000-07:00

نشسته ای
پشت کلمات خسته
می شماری
عمر، عشق...
و با هر عبور
گلهای قاصد چشمهات
قربانی می شود در باد
نه ستاره ای راهت را روشن می کند
نه برق اشک دخترک
پشت دیوار تنهاییت
که بگذری از کوچه های خاکی غم انگیز
که دور شود سکوت وهم
از قصه هات...

دزدم دزدای قدیم!

2009-09-08T07:53:00.000-07:00

همیشه از این صحنه وحشت داشتم. صحنه ای که داری تو یه کوچه ی تاریک و خلوت قدم می زنی، یک دفعه یه موتوری بیاد کنارت و کیفتو از رو دوشت بقاپه و فرار کنه. بعد دیشب تمام ماجرا رو تقصیر خودم می دونستم. انقدر نگرانش بودم که بلاخره سرم اومد. اونم کجا؟ یه کوچه پایینتر از خونمون. نه یه خیابون اصلی یا مرکز شهر. یه موتور با دو سرنشین کیفمو دزدیدن . یه موتور دیگه با یک سرنشین پشت سرشون یه کم وایساد و به قیافه ی هاج و واج من نگاه کرد، بعد رفت. من تو اون خیابون خلوت با بند کیف جدا شده در دستم، داشتم فکر می کردم تو کیفم چی بود و چی نبود. لجم گرفته بود. بند کیفو پرت کردم کف کوچه و داشتم سلانه سلانه می رفتم به طرف خونه، که دیدم دومین موتور سوار برگشت به طرفم و کیفمو داد دستم و گفت ببخشید خانم! شما بودین چی جواب می دادین؟ یه پسر 16-17 ساله بود. من شروع کردم باهاش دعوا کردن که باید بری دوستاتو بیاری وگرنه من نشونه هاتو میدم به پلیس. طرف هم خیلی ریلکس کلاه روی سرشو کشید عقب و گفت: "بیا، خوب نگاهم کن!". کلی منت سرم گذاشت که کیفمو پس آورده و گفت انگار منو با یکی دیگه اشتباه گرفته بوده. من که نفهمیدم دزد بودن یا نه! اگه کیفو زدن چرا پس آوردن؟ دزد که دلش برای کسی نمی سوزه! آخر به این نتیجه رسیدم که داشتن دست گرمی کیف قاپی می کردن!
بند کیفم خراب شد. حیف! دوسش داشتم. ولی بازم خدا رو شکر که برش گردوندن. موبایل و کیف پول و شناسنامه و کارت ملیم توش بود!
پی نوشت 1: هیچوقت فکر نمی کردم روزی با دزد کیفم سر کوچه 5 دقیقه مکالمه داشته باشم! و بخاطر پیدا کردن بند کیفم ازش تشکر کنم. راستشو بخوای قیافش خیلی مهربون بود.
پی نوشت 2(نکات ایمنی):
1- حتی الامکان در پیاده رو حرکت کنید.
2- کیفتونو طرف خیابون نگیرید
3- وقتی دارن کیفتونو می کشن مقاومت نکنین. قضیه تیزی میزی و این حرفا...
4- هر جایی خارج از در ورودی خونه نا امن محسوب می شه
5- وقتی کارت ملی و شناسنامتونو جایی لازم دارین بعد از اون سریع از کیفتون خارجش کنین
6- فکر نکنین این اتفاقا برای من نمی افته!

مراقب خودتون باشید.

2009-09-07T05:51:00.000-07:00

زمین

مادرش را گم کرده انگار

هراسان دور خود می گردد

پلک بر هم می زند

و اشکهاش

می پاشد بر دستمال سرمه ای آسمان

باد ها گریزان

جیغ کشان گلها

در ناقوس مرگ پاییز از سوراخ پنجره ها

***

پشت دیوار

بزرگتر از عدم

هنوز ما

در بی هوایی این حوالی

دم کشیده در بازدم یکدیگر

بافته می شود از نفسمان پیچیده در هم

طناب دار دغدغه ها

برگ می شویم

افتاده از درخت

حلوا در دهان خاطره ها

عکس یادگاری

با روبان تسلیت

کنج دیوار

پی نوشت: قرار نبود انقدر منفی بشه ولی شد

شایعه ی فرشتگان

2009-09-05T10:53:00.002-07:00

خدا را دیدم امشب

پاورچین
از پشت دیوار خانه ی پدری
از پشت دکلمه ی بید ها در مرثیه ی باد
در بی ابری آسمان
با دیده ی گشاده اش از بهت و ترس
آمده بود
با چشم خودش تماشا کند...

چی؟..... گفتی غرب زده؟!!

2009-09-04T06:31:00.000-07:00

تمام این قیل و قال انتخابات و تقلب ها و خیابان بازی ها و بگیر و ببرها هر چقدر هم که جنگ روانی و زندانی و مجروح و شهید و ... داشت، و هر چقدر هم که اعصابمان را در این سه ماهه اندازه ی سی سال به هم ریخت، از حق که نگذریم یک سری فواید هم داشت.

اول از همه بگویم که این ها همه نظرات بنده است. نه تشویقی در آن هاست نه تکذیبی. خواننده خودش آگاه است.

اولین فایده اش به نظر من همین ترسی است که بطور کاملا نمایان در رگ آقایان تزریق شد. این که تا چند وقت ا.ن در صدا و سیما آفتابی نمی شد. و اصلا خبری ازش نبود. و یا برخی عقب نشینی ها در خطبه های نماز جمعه، و اینکه بلاخره آقایان تا حدی فهمیدند که این ملت نه خس و خاشاکند نه بلا نسبت شما گسپند! و شرایط حال طوری ست که قدرت به دست آنهاست و نه ما. و اینکه هر دروغ شاخ داری که سر هم می کنند دلیل بر این نیست که ما باورش می کنیم. بلکه کاری از دستمان بر نمی آید که سکوت می کنیم و به قول معروف همچین سکوتمان هم از رضایت نیست. و هر چیزی حدی دارد و ما هم تا حدی تحمل می کنیم و بیشتر از آن لازم باشد به قیمت جانمان هم این سکوت را خواهیم شکست.
حالا این آقایان دو راه پیش پا دارند، یا باید به خاطر اشتباهاتشان به ملت باج بدهند( که اگر عقلشان برسد همین کار را خواهند کرد) یا اینکه فشار و دروغ و نمایش های آبکیشان را بیشتر کنند (که متاسفانه عقلشان نمی رسد و به احتمال زیاد همین کار را خواهند کرد!). که با این کارشان یک قدم فیلی* به مرگ نزدیک تر می شوند.
دومین فایده اش این است که یک سری حرمت ها و همچنین ترس ها در دل ملت ریخته شد. این همه افشا گری ها از گورهای دسته جمعی، شکنجه گاه های مخفی، و کارهای نا صواب درون زندان ها به اصطلاح روی ملت را باز کرده. و حالا همین ملت با شنیدن این اخبار دست به خیلی کارهای دیگر که قبلا ازش می ترسیدند هم خواهند زد!

سومین فایده اش این بود که آن حالت خصمانه مردم نسبت به عمامه به سر ها تا حدی کاهش پیدا کرد. و فهمیدند که هر که دستمال دور سرش بپیچد تبدیل به دشمن ملت نمی شود. نمونه اش آیت الله منتظری که البته از قبل هم کسی نسبت به ایشان حالت خصمانه ای نداشت، ولی بنده شخصا این همه چشم یاری هم نداشتم. یا آقای کروبی. حالا انتقاد نکنید که کروبی هم فعلا منافع شخصی اش ایجاب می کند و از این حرف ها. به نظر من اینطور نیست و واقعا دارد دلاورانه نبرد می کند. من برایش ارزش قائلم!! خیلی هم!

چهارمین فایده اش شناختن دشمنان عبا نپوشی بود که یک روزی دوستشان داشتیم. منظورم اصلا جهانگیر الماسی نیست ها!! چون این شخصیت خیلی وقت است که بی شخصیت شده بین مردم. و از بقیه که نه ولی از خودم که خبر دارم خیلی وقت است تحریمش کرده ام و تصویرش را به کل از زندگیم محو.
یادم هست چیزی حدود 6-7 سال پیش. روزی از روزهای خدا رفته بودم سینما صحرا. حالا چه فیلمی بود که این همه راه را برایش کوبیده بودم، یادم نیست. همان روز در سالن انتظار پرسشنامه ای دستم دادند در خصوص فیلم و سینما و سالن سینما و خیلی چیزهای دیگر. یک سوالش این بود که چه انگیزه ای باعث ترغیب شما به دیدن این فیلم شد؟ با اعتماد به نفس نوشتم حضور محمد رضا شریفی نیا!
باز یادم هست بعد از فیلم اخراجی های 1 چقدر با این و آن بحث کردم سر فیلم مسعود ده نمکی که نه خیر! خیلی هم فیلم قشنگی بود! شماها جلوی این جور فیلم ها جبهه می گیرید وگرنه به نظر من که خیلی هم فیلم جدید و پر محتوایی بود! و حالا می گویم اخراجی های 3 تحریم! نمی گویم نظر من خیلی مهم است، که نیست! ولی مشت نمونه ی خروار است!

پنجمین فایده اش ایجاد ارج و قرب برای هموطنان خارج از کشور بود بین اجنبیون که اکثرا از این نظر اظهار خوشحالی می کنند که چقدر مردم آن کشور نظرشان نسبت به ایرانی ها عوض شده و آن ها را دیگر دنباله روی یک مشت ریش و پشم نمی دانند. یعنی حساب مردم از حکومت سوا!

ششمسن فایده اش کمی خالی شدن فشارهای عصبی مردم نسبت به یکدیگر بود. اینکه یادشان افتاده روزی خواهر و برادر دینی هم بودند. یادشان افتاده هم وطنند. و هنوز خیلی آرمان ها هست که بینشان مشترک باشد. و مشکلاتشان یکی است. اتحاد مردم خیلی زیاد شده این روزها. خیلی چیزها یادشان افتاده. خدا را شکر.

هفتمین و آخرین و مهمترین فایده ی این جریانات در نظر من می دانید چیست؟ حدس بزنید!
اینکه چقدر... چقدر نظر متولدین دهه 40 و 50 نسبت به ما متولدین دهه 60 و 70 عوض شده! یعنی چقدر بهتر شده! قبلا انگار نسل ما را داخل آدمیزاد به حساب نمی آوردند و حرفمان حرف نبود، حالا ببین چه برو و بیایی راه انداخته اند با توصیفات رشادت ها و دلاوری های هم سن و سالان ما. انگار فهمیده اند که عرق ملی و وطن پرستی ربطی به مانتوی تنگ وآرایش زیاد و موهای سیخ سیخی ندارد. و به این سادگی ها کسی غرب زده نمی شود. نکته ی جالب اینجاست که چنان ضایع زده اند زیر حرف های قبلیشان که آدم از خنده می میرد! "ما؟ کی؟ نه بابا اختیار دارین! اگر شما جوان ها نبودید که..." من یکی که همین مورد هفتم برایم کافی بود تا به حد نهایت دپرسینگ نرسم! بقیه را نمی دانم.

پیروز باشید...

*: در بازی مادام یس هر وقت مادام باشی و بخواهی رفیق جون جونیت را با پارتی بازی برنده کنی به او قدم فیلی می دهی به بقیه قدم مورچه ای!

زندگی برای لذت!!

2009-09-03T03:44:00.000-07:00

نمیشه آقاجان! نمیشه. اصرار بیهوده نکن! نمیشه دیگه. الکی به خودم فشار بیارم که چی؟ وقتی نمیشه خوب همینه که هست.

من انقدر که تو زندگیم، فکر کردم ماه شبا از اون بالا روی زمین چی می بینه که هی چشماش از تعجب گشاد می شه، یا توی پارک آدما رو نگاه کردم و سعی کردم از قیافه هاشون تصور کنم چی کارن یا ازشون شخصیت داستان در میاد یا نه، انقدر که خودم رو تو اون صحنه ای که فروغ فرخزاد خودکشی کرد تصور کردم یا فکر کردم وقتی از بالا یه برج 100 طبقه پرت شی پایین وسط راه به چه چیزایی ممکنه فکر کنی، یا اینکه اون بچه گربه کوره که واسه خاطر بنایی مجبور شدیم بیرونش کنیم حالا با چشمای کورش چجوری می پره بالای دیوار یا اینکه اون پسر بچه هه تو پارک که فال می فروشه و یک قران هم بیشتر از پولش ازت قبول نمی کنه چند سال بعد که پول فروش فال کفاف زندگیشو نداد چه کارایی ممکنه بکنه، یا اینکه بعضی شبا که دیگه خیلی دیر بوده چشمامو بستم و به مزه ی پیتزا مخصوص سفیر شیراز فکر کردم تا فردا ... یا هزار تا چیز عجیب و غریب دیگه، به هیچ چیز دیگه ای فکر نمی کنم.

انقدر با خودم کنار اومدم که زندگی برای لذت! بخاطرش هم وسط راه اگه احساس کنم اشتباه کردم سریع سر فرمونو می چرخونم یه راه دیگه که منظره هاش قشنگ تر باشه. حالا مامانم بعد صد بار بهش گفتن، پشت تلفن به این و اون بسپاره واسه من کار مهندسی کامپیوتر پیدا کنن یا نه فرقی برام نمی کنه. چون می دونم دیگه پامو تو اون ورطه نمی ذارم. کار یا تو دفتر مجله یا انتشارات!

یادمه دوران دانشجویی هر وقت بر می گشتم تهران مامانم یا سریع لباسامو عوض می کرد یا مدل موهامو. بعدم زود لباسای قبلی رو یا می نداخت دور یا پاره می کرد بشه دستمال گردگیری! خودشم می دونست از من تو این زمینه ها بخاری بلند نمی شه.

خوب نمی شه دیگه! یعنی کاش میشد هاااا!! ولی خوب نمیشه. ذهن من کلا تو فضا سیر می کنه.
قبول دارم اینطور زندگی عادی نیست. ولی فکرشو که بکنی کلی باحاله واسه خودش! من که راضیم.

پی نوشت: شدیدا در زمینه ی موسیقی غیر ایرانی ضعیفم. از هر چی لذت می برین به منم معرفی کنین لطفا

بزرگ که بود

2009-09-01T11:03:00.000-07:00

تا صبح بیداری. حکایت آسمان نبود و ستاره هاش. یا ماه که چشم نیمه خمارش خمیازه بکشد. چشمهاش بسته، دو دستش قفل پشت سر، نشسته بر پله حیاط، خیالش سر گذاشته بود به گلدان یاسی که نبود. حالا نبود. یا بود، بی خبر. خانه ی عمویی، عمه ای... خانه ی جنوب شهر پدر بزرگ با درخت شاه توت پیر، بدون پدر بزرگ، با باغچه ی خرم و لبه ی دورتادور آجری و گلدان های یاس خجالتی که شب باز بود و روز بسته، و نعلبکی های سفید پر آب پر یاس. که میدادند دستش وقتی هنوز بزرگ بود. تا بو کند. می نشست پای گلدانها تا ببیند باز شدنشان را. تا بگوید خجالت ندارد باز شدن گل های سپید زیبا. کسی جز من که نیست. و نفهمیده بود مثل هیچوقت که نفهمید فریب خورده. مست که می شد از بوی غنچه ها خوابش می برد. بغلش می کردند میبردند تو. و گل ها می خندیدند یا نه، نمی دانم. تا صبح باز می شدند ولی. بیدار که نه تحقیر می شد صبح. و گلهای نعلبکی هم پژمرده بودند. می ماند تا شب که دوباره پای گلدان هفت پادشاه ببیند.

حالا نه پدربزرگی بود نه خانه ای. گلدان یاس هم خانه ی عمویی عمه ای... یکبار سراغ گرفت. گفتند خوب است. خواسته بود و قول گرفته بود و قول داده بودند. نه قولی دید و نه یاسی. حالا با چشمان بسته و دستان قفل شده پشت سر روی پله ای که مال پدربزرگ نبود فکر می کرد هنوز یاس ها شب ها بزرگ ها را خواب می کنند؟ هنوز کسی گلهایشان را می چیند بریزد در یک نعلبکی سفید بدهد دست بزرگی تا بو کند؟ هنوز گلها بیدار که می شوند به اسیر خوابشان می خندند؟
کاش یاس های پدربزرگ مرا که ببینند زیر لب بخندند، اشاره کنند به هم که یادت هست؟!

هنوز هیچی نشده کلی برگ پاییزی ریخته کف خیابونا

2009-09-01T02:30:00.000-07:00

مثل خورشت قورمه سبزی مامان پز، مثل کیک شکلاتی مادربزرگی که من و محمد هیچوقت نداشتیم، ولی تو کارتون ها دیدیم، بوی خوشمزه ی فصل ها هم همیشه چند هفته ای زودتر از خود فصل ها سر و کله اش پیدا می شه. برو همین الآن سرت رو از نزدیک ترین پنجره بکن بیرون. چشماتو ببند. یه نفس عمیق بکش، ببین چه بوی پاییزی راه افتاده! اگه تونستی بعدش لبخند نزن! بعد از پاییز 5 سالگیم، این اولین پاییز زندگیمه که با شروع شدنش نه باید مدرسه برم نه دانشگاه! راستش یه خرده استرس دارم از اینکه اول مهر بشه و من هیچ چیز نویی نخریده باشم، خط نوی هیچ لباسی رو اتو نزده باشم و مجبور نباشم 6 صبح از خواب بیدار بشم. هرچند برنامه ی پاییز امسالم از برنامه ی هرسالم قراره شلوغ پلوغ تر باشه. آخر بهمن قراره کنکور کارشناسی ارشد روزنامه نگاری بدم. و بخاطر تغییر رشته برنامم خیلی سنگینه. اما خدا وکیلی درساشون خیلی قشنگه. یعنی تا الآن که واقعا ازشون لذت بردم.

دیشب 2 کیلو حلیم داغ رو از روبروی بوستان نهم تو پاسداران کشوندم تا خونه. وقتی رسیدم دیدم سر کوچمون حلیم می فروشن! نزدیک بود گریه کنم!!

امروز برای بار هزارم فهمیدم که باید خیلی مسائلو رها کرد. نهایت سعیتو بکن ولی اگر نشد ولش کن. اینجوری نه مشکلات پیچیده تر می شه نه مخ خودت تریت!(هیچ عبارتی لب مطلب رو بهتر ادا نمی کرد!) نعمت وقت رو نه از خودت بگیر نه از دیگران. اینو که بپذیری زندگی خیلی راحت تر می شه.

برا کنکورم دعا کنین. گاهی وقتا هم احوال درس خوندنمو بپرسین. من یه خرده تنبلم. اگه تنبلی کردم دعوام کنین!

کاش شب که شد، بارون بباره!

لبخند الکی بزن تا دنیا بهت پوزخند بزنه

2009-08-31T02:31:00.000-07:00

گاهی حرفها هم جا خالی می کنند. حس ها می مانند، بدجوری هم می مانند. اما انگار کلمه ها قالب تنشان نمی شوند. یادم هست یکبار قبلا در موردش نوشتم. یا شاید هم دیگر خسته شده ایم از ساختن این همه عبارت که معنی ها را در ما بیدار کنند. بگذار گاهی هم معنی ها بخوابند. بیدار که می شوند، سر و صدا می کنند. چند روز پیش مطلبی خواندم در مورد پذیرش احساس. به فکرم فرو برد. و به نظرم خیلی راه حل منطقی ای آمد. وقتی حالت بد است، قبول کن که حالت بد است. برو و تمام کارهای روزمره ات را با همین حال انجام بده. جلد خوشحالی بر تن غم نمی نشیند. کی گفته بخند تا دنیا بروت بخنده؟
یا وقتی حالت بد است چه اصراری داری خودت را بزور شاد کنی؟ تا شب سر کن. وقت بگذران. بیفت گوشه ای و لم بده. شعر بخوان. فیلم ببین. بزن زیر آواز. ولی سعی نکن بخندی.

گاهی فکر می کنم اگر وبلاگ را با اسم خودم نساخته بودم، چقدر راحتتر می شد حرف بزنم. ولی بعد یادم می افتد هیچ لذتی بالاتر از حرف زدن با اسم خودت نیست. و به قول ترانه علیدوستی که خیلی وقت ها حرف های خیلی قشنگی می زند، اسم و فامیل آدم جزو اولین حقوق انسانی اوست.

دلیل پست قبلی که گذاشتم و زود برداشتم، این بود که احساس کردم هنوز با سیلی صورت را سرخ نگه داشتن خیلی با عزت تر است تا ناله کردن.

یک لنگه از دمپایی زرد حمام مستر را با یک لنگه دمپایی قرمز حمام اصلی خانه عوض کردم. ترکیب قشنگی نشد. مادرم غر زد. کوتاه نیامدم. گاهی اینطور احمق بازی در زندگی لازم است. حتی اگر اهالی خانه در دهه ی پنجاه و شصت زندگیشان باشند.

نهایتا ماه رمضان را با اینکه خیلی دوستش دارم، ولی دیگر گندش را در آورده انقدر روزهایش طولانی ست. این عرب ها هم اگر کمی عقل داشتند سالهایشان را 365 روزه می کردند و انقدر به گردش ماه نمی چسبیدند. که هر سال ماه هایشان در فصلی دیگر نیفتد. البته ما که شانس نداریم. یک دفعه می دیدی رمضان کلا می افتاد مرداد!!!

گرسنه نباشید...

پی نوشت به مخاطبی که حتی یک بار هم وبلاگ منو نخونده، آدرسش رو هم بلد نیست: آدما خیلی راحت از دستت ناراحت می شن. پس به خاطر همینه که اینهمه آدم تو زندگی ازم متنفرن. ومن این تنفر رو راحت حس می کنم.

گنجشک

2009-08-28T11:56:00.000-07:00

هی! سنگ تیر و کمانت را بپا پسرک!
اینجا هوا ابری ست
من نه هنوز تلألو خورشید را دیده ام
نه رنگین کمان پس از باران را
نه از دریاها کوچ کرده ام
نه روی این شاخه، آن شاخه پریده ام
نه به هر چیزی نوک زده ام
نه کرمی از خاک بیرون کشیده ام
تیر و کمانت را بپا پسرک
برای افتادن از شاخه همیشه وقت هست!

دخت کویر و من

2009-08-26T08:37:00.000-07:00

سلام حدیث بانو. دیر زمانیست از شما بی خبریم.
در کوچه باغ های زندگی چه می کنی؟
حال و احوالت چطوره؟ حال دلت خوبه؟
منم خوبم و روزهای گرم تابستان را در دل کویر سپری می کنم.
دلمان از بهر دیدار شما تنگ شده...
می خواهیم به تهران بیاییم و بچه خوابگاهی شویم در دیار شما
در پناه حق رفیق.
--------------------------------------------------

سلام بر دخت کویر

برگ های سبز باغ زندگی این نزدیکی ها رنگ خون گرفته و بوی باروت.

ظلم نا برادران بر دلم سنگینی می کند خواهر! و دستان بی معجزه ام چپ وراست تاب می خورند

روزهایم همچون دیگران در صبر می گذرد وسکوت.

و تازه کتاب حقوق مطبوعات را تمام کرده ام و فهمیده ام چه ظلمی رفته بر خواهران و برادرانمان!

من شخصا خوبم. زندگی بر وفق مراد است و غمی نیست جز دوری شما. فراق هم تا برجی دیگر به سر می رسد و تنهایی از این روزهای ما رخت بر می بندد.

بسیار منتظر خبر شادی آور قبولیت هستم تا موجی بیفکند در خط ضربان قلب فسرده ام.

گذرت به تنها کویر خاطرات من افتاد سلام مرا برسان. بگو تقصیر توست اگرهنوز دل بستگی هست.

پی نوشت:

قسمت اول ای میل یکی از دوستانمه به من و قسمت دوم جواب منه به همون ای میل

2009-08-24T10:45:00.000-07:00

انگشت دراز شدشو دور تا دور افق دریا می چرخونه و گردی زمین رو با لبخند نشونت میده.
تو خیالت دستتو میذاری زیر چونشو و فشار میدی رو به بالا تا گردنش از پشت خم بشه، اونوقت آبی آسمونو نشونش می دی.
بعد پشت سرشو فشار میدی رو به پایین تا موجای دم ساحل و صدفای ریز جلوی پاش رو ببینه.
به خودت که میای، میبینی انگشت دراز شدشو دورتا دور افق می چرخونه و گردی زمین رو با لبخند نشونت میده.
سرت رو به علامت تایید تکون می دی و لبخند می زنی...

این قصه سر دراز دارد....

2009-08-22T10:50:00.000-07:00

صحبت های ناخوانده ی حمید ماهی صفت در کانال 3 سیمای جمهوری اسلامی ایران شدیدا بنده رو یاد اعترافات دروغین ابطحی در دادگاه روز اول می ندازه! این حمید ماهی صفت یادم میاد چندین سال پیش همچین یه گوش مالی درست و حسابی دیده بود و یه چند وقتی هم پیداش نبود. حالا الآن همون حمید خان داره کانال 3 در حق مقام معظم رهبری دعا می کنه و از مردم آمین می گیره! حمید ماهی صفت همیشه در ذهن من انسان وارسته ای بوده که برای خودش کار می کرده. حالا شنیدن این صحبتای عجیب و غریب(!) و دستهای رو به آسمونش به نظر من حکایت از دست های پشت پرده می کنه! و بوی اجبار می ده.

چند وقتیه که در میدان تجریش تهران مردی 26-27 ساله با سر و وضعی کاملا مرتب و امروزی و کیف کولی اسپرت گوشه ای از خیابان می ایسته و با چشمهای کاملا بسته ساز دهنی می زنه. و دور و برش از پرنده صدا بر نمی خیزه. و همه در نهایت سکوت به آوای حزینش که از ساز دهنیش که با کمال احساس در دهانش فرو می بره گوش می سپارن. اما خوب که نگاهشون کنی چشمانشون پر از سواله. در مملکتی که در آن فقر خبر تازه ای نیست، چه خوبه مطربان دوره گردمان هم نان هنر بخورن. نه نان دلسوزی لباس پاره. همچنین انقدر برای خود و هنرشون ارزش قائل باشن که اونو در هر حالی قابل عرضه بدونن. ولو کنار ماهی فروشی بازار تجریش تهران.

پارسال ماه رمضون شیراز بودیم و پروژه ی درس نرم افزار 2 می نوشتیم. هم می خوام بگم یادش به خیر. هم یادم میاد روزای خیلی پر فشاری بود.
خدایی زندگی در خوابگاه اگر هر چیزش افتضاح بود، سحری پختن و خوردن هاش واقعا جالب بود! یاد افطارهامون هم به خیر که می رفتیم هر روز نوبتی نون تازه می خریدیم و غذای سبک می خوردیم.
یک حقیقتی از خوابگاه اگر بخوام افشا کنم اینه که همه از درون افسرده اند. ولی هیچکس این رو به روی خودش نمیاره. و همه سعی می کنن در حد توان با هم شاد و مهربون برخورد کنن. و جالب اینجاست که این قاعده حداقل در خوابگاه دخترانه مستثنی نداره! یا من ندیدم.
میگن "حالا صبر کن یه روزی دلت واسه همون روزای دانشگاه و خوابگاه تنگ می شه و فقط با یاد اون روزا زندگی میکنی". این روز رو خیلی از خودم دور می بینم.

شاد باشین. ماه رمضونتون مبارک...

عجله کار شیطان است

2009-08-21T08:39:00.000-07:00

خدا را شکر که ما هم بلاخره به دموکراسی دلخواه خودمان رسیدیم. از اول هم اشتباه کردیم دولت و حکومت را دست کم گرفتیم. دیدید این آقایان هم عادلند؟ دیدید؟ اگر لازم باشد دستور توقیف روزنامه ی کیهان را هم می دهند. فقط اعتماد ملی که نیست! خیلی عجله کردید دوستان. خیلی! تازه! دیدید مجلس قرار است حداقل به 4-5 نفر از وزرای پیشنهادی ا.ن رای اعتماد ندهد؟ دیدید آقایان خودشان نگران حال ملت هستند؟ حالا هی بریزید در خیابان ها شعار بدهید! خیلی اشتباه کردید! بروید بنشینید در خانه هایتان. تحریم هم شدیم، شدیم. آقای ا.ن به حول و قوه ی الهی قرار است یک هفته ای بنزین تولید کند. اگر فکر می کنید نمی شود، بروید دلتان را پاک کنید. این افکار همه اش از بی ایمانی است. وگرنه می شود. چرا نشود؟ وقتی به خدا توکل کنی ورئیس جمهورت هم هاله ی نور داشته باشد و در مملکت اسلامی هم زندگی بکنی حتما می شود. حالا نمازهایت را اگر اول وقت بخوانی زودتر می شود.

زندگیمان شده صحنه ی تئاتر طنزی که پرده های میانش فاصله ی خواب و بیدار شدنمان است. هر روز صبح ناشتا اخبار روز را می خوانیم ببینیم این قسمت چه می شود! و آقایان دیشب چه خواب دیده اند.
اینها یا خودشان ضریب هوشیشان انقدر پایین است که دروغ زیرکانه تر از این نمی توانند بسازند، یا مردم را انقدر سطح پایین تصور کرده اند که فکر می کنند فریب این دروغ های صدتا یه غاز را می خورند. که البته باز هم اگر در این دو ماه متوجه سطح فهم ملت نشده اند حکایت از ضریب هوشی پایین خودشان کرده اند!

زندگیتان پر از اتفاق های خوب خوب باشد...

این ابر بارانی ست

2009-08-19T12:23:00.000-07:00

مثلا ساعت 11 شب باشد. اهل خانه بروند بخوابند. تو بروی چای دم کنی. بعد توی سه تا کشو بگردی دنبال هدست ات و وصلش که کردی ببینی گوشی سمت چپش پرپر می کند. بی خیال گوشی شوی اسپیکر را روشن کنی، و به صدای کمش اکتفا کنی. و به خودت دلداری بدهی که اشکال ندارد، زیر نویس دارد. بعد یک بشقاب پر میوه بیاوری. شروع کنی فیلم دیدن. مثلا فیلمش هم رمانتیک باشد. نه در حد فیلم هندی. فقط در حدی که دختری داشته باشد با موهای بلند مشکی لخت که روی پل به انتظار معشوقش بایستد و موهایش در باد موج بخورد. ولی نتواند به عشقش برسد. مثلا پسر خلافکار باشد. و تو قوز کرده و فین فین کنان جولوی مانیتور گوله گوله اشک بریزی و نا هشیار گاز وحشیانه به سیب بزنی. از آن گاز هایی که تا وسط سیب را می شکافد و هسته هایش می آید در دهانت. و بی خیال شوی آنها را هم قورت بدهی. بعد صحنه ی رمانتیک تمام شود و تو هم دلت بخواهد کاش یکم دیگر ادامه داشت! مثل رقص وسط فیلم هندی که از همه چیزش قشنگ تر است، و هم دلت بخواهد فیلم به موضوع اصلی برگردد. فیلمش هم خفن باشد. از آنهایی که باید حینش فسفر بسوزانی. بعد فیلم هم تا 2-3 ساعت باید فکر کنی تا آخرش بگویی : آهااااااااااااااااان!!! تازه فهمیدم چه شد! مردکه عوضی! بعد بزنی عقب دوباره همان جا را نگاه کنی و حرص بخوری. آهان یادم رفت! وسط فیلم نگه داری بروی چای بریزی با دو حبه قند بیاوری. نگاه کنی به بشقاب میوه، بگویی گور بابای هر چه ویتامین. و چایت را چنان با لذت قلوپ قلوپ بنوشی انگار داری شراب 7 ساله می نوشی!! بعد فیلم تمام شود. تو تمام نشوی. هیچ صدایی نباشد. فقط گاهی صدای یک موتورگازی بیاید که سریع رد شود. بنشینی روی تخت فیلم را مزه مزه کنی. دوباره در ذهنت تکرار کنی. خودت را بگذاری جای نقش اول فیلم و جایش فکر کنی. بازی کنی. بعد خودت شوی. دوباره بازی کنی. فکر کنی... فکر کنی... بعد خسته شوی. پرده را کنار بزنی. آسمان را نگاه کنی. مثلا ستاره هم در آسمان باشد. ماه هم بتابد. هلالی! بعد تو فکر کنی آسمان شب با آن چشم خمارش در تیرگی زمین چه ها می بیند که ما نمی بینیم؟ و چه ها از زمینیان می داند که ما نمی دانیم؟ مرگ چه سگهای ولگردی را دیده است؟ چند نفر روی نیمکت های پارک ها خوابیده اند؟ چند نفر امشب از سرنگ استفاده شده ایدز می گیرند؟ چند کودک گرسنه اند؟ چند زن به خانه های اشتباهی رفته اند؟ چه کسانی نماز شب می خوانند؟ چند نفر امشب شکنجه شده اند؟ چه کسانی کشته شدند؟ چند خانواده داغدار شده اند؟ و چند نفر پشت پنجره نشسته اند؟
بعد فکر کنی آه اگر آسمان لب به گقتار می گشود! حق داری ماه! حق داری گاهی لحاف ابر را بکشی روی سرت و اشکهای سیلابت از لای تار و پودش رخنه کند بچکد روی سر ما. اشکهای ما هم می چکد روی خاک! فردا شب حالت خوب می شود ماه. ما هم حالمان خوب می شود یک روزی. آن روز با هم گریه می کنیم. این بار اشک شادی میریزیم.
می دانم. روزی ما خوب می شویم و باران می باریم. "این ابر بارانی ست"!

بعد بغض خفه ات کند و نفهمی چه سری ست که به هر چه فکر می کنی آخر به اینجا ختم می شود...

نان سی دی فروش ها در روغن افتاد!!

2009-08-18T15:01:00.000-07:00

می خواهد متحجرانه باشد، می خواهد نباشد! می خواهد کسی خوشش بیاید می خواهد نیاید! می خواهند بگویند تو هم شده ای مثل آنها، می خواهند نگویند!

بنده نه شعور سیاسیم پایین است، نه شعور سینماییم.

محمدرضا شریفی نیا بارها و بارها ثابت کرده که حاضر است برای پول در هر فیلم درپیتی بازی کند. حتی اگر به قیمت خدشه وارد شدن به حیثیت هنریش باشد. یک همچین آدمی مسلما به خاطر پول لازم باشد از دولت متقلب هم حمایت خواهد کرد. وگرنه از وجنات ایشان همچین ایمان راسخی هم نسبت به جمهوری اسلامی نمی بارد!

من نه مثل هیچ کس شده ام، نه در مورد این فکرم دنباله روی کسی هستم! نه انقدر ابلهم که تصور کنم شریفی نیا منتظر ظهور امام عصرش در دولت دهم است!

متنفرم از هرچه خائن وطن فروش...
آنکه پشت به ملتش بکند لیاقتش دربدری ست!

در کمال ادعای فرهنگ از این به بعد، هر گونه فیلم به بازی محمدرضا شریفی نیا را از بساط سی دی فروشی های کنار خیابان خواهم خرید. کاری که به عمرم نکردم!

عصبانی نباشید و خرده ی اضافی بهتان نگیرند...

ما و حوضمان...

2009-08-16T12:07:00.000-07:00

باز ستاره ها سبک شدند انگار. رفته اند آن بالا بالا هاجا خوش کرده اند. ما مانده ایم واین همه سیاهی. این وضع هم مثل تمام اوضاع دیکر مشکل خودمان است و باید چشم بپوشیم رویش تا صبح شود. تا دوباره ستاره ها بیایند پایین.

گاهی فکر می کنم مردم یونان باستان چه زندگی خوبی داشتند. آن همه خدا در روزگارشان بوده. هر کدامشان که قهر می کرده، خدای دیگری پیدا می شده که دستشان را بگیرد. ولی ما مانده ایم و یک خدا. آنهم که دائم القهر است با ما. بعضی وقت ها یک دست نوازشی بر سرمان می کشد و دوباره پنهان می شود. اما به هر حال همین است که هست! ماییم و حوضمان. صد البته حوضمان پر ماهی ست! من نه خواب دیده ام، نه فال گرفته ام. نه کف بین صدا کرده ام. تنها و تنها دلم گواهی می دهد. اگر هنوز گواهی دلهایمان حساب باشد، آنوقت دل من روشن است.

زندگی ما که فعلا با اخبار گرفتن و بردن و شکنجه و تجاوز و مرگ و نامه و تهدید پر شده است. عکس ندا را گوشه ی ذهنم حک کردم. دیگر برایش گریه نمی کنم. هر جا هست از ما خوش تر است. هر چند آبمان زلال می شود روزی، حوض مان پر ماهی. فقط دلمان می سوزد و غصه می خوریم و صبر می کنیم. تا روزی که از این همه اتفاقات دل شکن خاطره ای، که داغی بماند گوشه ی دلهایمان. و تاسف بخوریم به حال خودمان که ماندیم(اگر بمانیم!) و تاسف بخوریم بحال آنهایی که رفتند و نماندند تا شب سحر کند. تا خدا باز آشتی کند دستی به سرمان بکشد. تا ماهیان برایمان برقصند و بچرخند. روزی که دل من گواهش را می دهد.

دل روشن باشید...

زندگی

2009-08-15T13:48:00.000-07:00

هر روز به اشتیاق دیداری
پشت دیوار اینجا و آنجا
کلاه از سر بر میدارم
و لبخند آشنایی عابران را
دمی پس از ابروان در هم کشیده
و چشمان باریک شده
انتظار می کشم
تا دوباره فراموشم کنند
و به قهر آفتابگردان ها
می خندم که گریه نکرده باشم

گاهی اشک می ریزم، آرام!
هق هق ارزانی درختان نیم مرده ای
که به تلنگر کبوترانی بازیگوش
آن همه قداستشان با حقیقت دوئل می کند.

من چون مادری کلافه
هر دم به دنبال خدایم می روم
که به خیابان ندود
که دل درد نگیرد
که گم نشود

و برگ های دفتر شعرم را چرک نویس می کنم
فرار می کنم!
با هر گامی که از طناب دار خاطرات می گریزم
به لوله ی تفنگ زندگی نزدیکتر می شوم
که با یک دست پیشانیم را نشانه گرفته ست
با دست دیگر جام شوکران پر می کند
می ایستم!
که خوب می دانم
زمانی زندگی از گلو پایین می رود
که زهر شود، در کاسه بریزد!

ارغوانی که می شوی...

2009-08-14T13:58:00.000-07:00

خودت می شوی. پوسته ی زمخت نمایشی ات را می اندازی. با دود ارغوانی سیگار خفه ام می کنی. لم می دهی.حرف های عاشقانه ی ارغوانیت را تکرار می کنی. خنده ارغوانی سر می دهی. بعد مثل دیوانه ها اشک می ریزی. به خواب می روی. بیدار که شدی پوسته ی زمخت نمایشی ات را به تن می کنی. تا باز از پشت جام شراب نگاهت کنم تازه شوی...

وقتی بدبخت نباشی، خوشبختی!

2009-08-14T10:36:00.001-07:00

نه برادر جان! بیهوده خودت را خسته نکن! دست تو نیست. یک روزهایی جریان خروشان زندگی چونان با خود می بردت که هر لحظه اش برایت حس خفگی می آفریند. بخواهی نخواهی مسیریست که یا باید درش خفه شوی و بمیری یا اینکه خودت را رها کنی. بله برادر جان! وقتی خودت را رها کردی و آسوده خودت را به دست موجها و جریان سپردی روی آب شناور می شوی و فشار کمتری را تحمل می کنی. فقط باید زنده بمانی! و وقتی از شیب رود گذشتی آنوقت مسیر زندگی آنقدر آرام و مهربان می شود، آنقدر منظره اش قشنگ می شود، آنقدر همه جا سبز می شود که هیچ فکرش را نمی کردی! آنوقت می فهمی خوشبختی. و این لذت خطیر چنان در بند بند جانت رخنه می کند و آنچنان صورتت را به لبخند آراسته می کند و آنچنان چشمهایت را به اشک شادی تر و آنقدر قلبت به هیجان می افتد که به نفس نفس می افتی و فکر می کنی گنجایش این همه دلخوشی و آرامش و خوشبختی را نداری. و گاهی آنقدر چشمت نگران، اطرافت را می پاید که "نکند اندوهی سر رسد از پس کوه"! و سریع خودت را جمع می کنی. اما می دانی! خاطر جمعی که هست! بله هست! آمده که بماند و تو در دریای خوشبختی شنا می کنی!

چه کسی می گوید خوشبختی ای وجود ندارد؟ چه کسی گفته چون جوان ایرانی هستی باید افسرده و پژمرده باشی؟ مگر خوشبختی چیست؟ مگر ما چه می خواهیم؟ همین قدر که بدبخت نباشی، خوشبختی.

چه لذتی بالاتر از اینکه با مادرت 2 ساعت سر چطوری پشت پنجره ی کشویی آشپزخانه را پاک کنید بدون اینکه پنجره را از قالب در آورید و کج کردن کفگیر و سیخ و... بخندی؟
چه لذتی بالاتر از اینکه با دمپایی قرمز و صورت کثیف بروی سوپری 2 کوچه پایین تر بستنی و پودر لباس شویی بخری؟
چه لذتی بالاتر از اینکه دور پارک نوساز روبروی خانه قدم بزنی و یادت بیفتد لابلای این کوچه ها بزرگ شدی، دوست پیدا کردی، قهر کردی، آشتی کردی، مدرسه رفتی، دانشگاه قبول شدی، 18-19 سال پیش شبهایش صدای گرگ و شغال شنیدی؟
چه لذتی بالاتر از اینکه گربه ی ماده ای زیر زمین خانه ات لانه کرده با سه بچه اش و تو هر شب برایشان شیر می بری؟
چه لذتی بالاتر از اینکه احساس کنی خوشبختی؟
خوشبختی با هیچ چیز نمی آید. تویی که خوشبختی را بوجود می آوری.

گاهی فکر می کنم نسبت به یک دختر 23 ساله زیادی تجربه ی تلخ و شیرین دارم. به همین دلیل گاهی سرریز می کنم.

من خوشبختم و زندگی ادامه دارد....

خوب و خوشبخت باشید...

2009-08-12T10:03:00.000-07:00

جادوم کن
با نوازش سرانگشتانت
تا از کوه گونه هام
نگاهم سر بخورد روی موهام
و بریزد به پات
تا بشکند تندیس شیشه ای رگ و استخوان
و رویاهای مغموم
خشک شود
در سحر دالان نگات
و رنگ رنگ شود پاییز تیرگی چشمهامان
تو سپیدار شوی ریشه کنی
من درخت انار شوم
میوه کند لبهام

مهر و کین

2009-08-09T12:54:00.000-07:00

حسابش را که بکنی ما از این روزها سخت تر بودیم. اصلا شاید این روزها برای این، اینهمه سخت بود که ما یادمان بیاید سختیمان را!
انگار این آتش امیدی که در دل ماست غم و اندوه حالیش نمی شود! میسوزد و دلمان را گرم و چشممان را باز نگه می دارد تا ببینیم سرانجام رزم مهر و کین چه می شود.
مهم اینست که اندوه سرانجام روزی تمام می شود. اما امید مثل خون همیشه هست. و با هر ضربان قلب در تمام بدن می چرخد و گرممان می کند. و با همین گرماست که بعد هر گریه، لبهایمان باز از هم گشاده می شوند...

شب های روشن(2)

2009-08-04T13:15:00.000-07:00

ناستنکا! به آسمان نگاه کن... نگاه کن آسمان را... فردا روز بسیار خوبی ست... به ماه نگاه کن... نگاه کن آسمان چه نیلگون است. نگاه کن... ابرهای زرد ماه را می پوشانند... نگاه کن... نگاه کن! اما نه رد شدند... حالا نگاه کن... ببین! *

اما خورشیدی که قرار بود در روزی بهتر از همیشه بتابد هیچگاه طلوع نکرد. جای آن خورشیدی طلوع کرد همراه با سرگیجه و سر درد پسری که 20 سال با عشق رویایی ناستنکا زیسته بود بی آنکه او را دیده باشد و از آن روز به بعد با خاطره ی دقایقی عشق رد و بدل شده با او زندگی کرد. در حقیقت تمام عشق او در زندگی خلاصه شد در دقایقی که با ناستنکا قدم زد و پرت و پلا گفت. بقیه ی عمر یا در رویایش در باره ی او خیال بافی کرد یا با خاطره ی کوتاهش زیست.

گاهی اوقات با خوندن یک داستان، دیدن یک فیلم یا صحبت با یک نفر آشنا آدم احساس می کنه چقدر راحت روان شناسی شده! و چطور شخصیت یا کارکتر یا فرد روبرو داره احوال ذهنیش رو بیان می کنه. ذهنی که در کالبدی قرار گرفته که همیشه جدی، سخت و در نقاب بوده و از اینکه احساس می کنه دستش رو شده یا همه ازش خبر دارن و نتونسته خودش رو مخفی نگه داره از ترس به خودش می لرزه!
و این احساسی بود که با خوندن داستان شب های روشن در قسمت شب اول از شخصیت اون پسر به من دست داد( البته این حس در من بار اول نبود) پسر خیالبافی که اصولا در ذهن خودش زندگی می کنه! و انصافا زندگی در رویاهای خودش خیلی از زندگی واقعی با اطرافیان لذت بخش تره! زندگی ای که توش می تونی با شاهزاده ی چینی هم ازدواج کنی! (البته من ترجیح می دم طرفم چینی نباشه...) زندگی ای که فکر می کنم خیلی از آدما در اون زندگی می کنن! و شاید دلیل تحمل خیلی مشکلات تو زندگی واقعی همین رها کردنش و سر سپردن به دنیای خیالی باشه که البته در نهایت آدم رو در خود فرو رفته و منزوی میکنه، حس تنهایی رو تشدید و روابط عمومی رو کمرنگ می کنه. خوب نیست... اصولا توصیه نمی شود!
ولی همین خیال پردازی ها هم یه جور هنره! می خوام بگم از عهده ی هر کسی بر نمیاد! منظور این نیست که تو ذهنت از خودت قهرمان بسازی. همین که خودت رو به اصطلاح اجنبیون در happy place خودت قرار بدی، جایی که تو بیداری دستت بهش نمی رسه خیلی می تونه آرامش بخش باشه. ولی باید حواستو جمع کنی که در دریای happy place ات غرق نشی. یا تو جنگلش گم نشی. یا شیر نخورتت. یعنی اینکه به وقتش خودتو بتونی بکشی بیرون. اتصالت رو با محیط اطراف قطع نکنی. و این واقعا هنره!
بله واقعا هنره! که 20 سال با رویای معشوقه ی ندیدت که وقتی می بینیش 17 سالش بیشتر نیست! سر کنی، یک ساعت رو عاشقانه دست در دستش قدم بزنی و 15 سال با یادش زندگی کنی. اگر روزی تونستی این کارو بکنی یعنی اینکه ذهن خلاقی داری!

* شبهای روشن و نازک دل/ داستایفسکی

کسی امروز به من لبخند زد...

2009-07-28T12:37:00.000-07:00

خواب دیدم پدر و مادرم سفره ی هفت سین می چینند. می خندند و دو شمع سفید کوچک زیبا که اینهمه در بیداری دنبالش گشتیم و لنگه اش را پیدا نکردیم می گذارند و کاسه های سفید در سفره ی سفید. من در خواب می اندیشیدم تازه عید بود! تازه سفره چیدیم! و در خواب پی تاریخ می گشتم و بیداری...

نه... وای خدایا! نکند... و نذر کردم که نباد.... و نبود... چون نذر کردم نبود. چون نذرم مهم بود. من که می دانم! وگر نه خواب نمی دیدم. وگرنه امروزم را تا شب فکر نمی کردم. وگرنه درس و مشق کنکور را ول نمی کردم بروم تا دور شوم کمی. رفتم. کتابی را خریدم که می خواستم و فقط جای خاصی پیدا می شد که دور بود خیلی. رفتم. و حالا کتاب را بلعیده ام از گرسنگی. کتاب تمام شد. من شروع شدم. شروعی که پایانش را نمی دانم. مثل خیلی چیزهای دیگر که نمی دانم. اصلا مگر همه چیز باید پایان داشته باشد؟ یا مگر باید ما همه چیز را بدانیم؟ وقتی ندانی دل خوش می کنی. دانستن درد می آفریند. همین قدر می دانم که شروع شده ام. خیلی وقت است. شاید شروعمان هم مرحله بندی دارد. زندگی را اگر کلا قسمت کنی، من در مراحل آغازم. شاید هم به خاطر همین گاهی نگرانم! نگران راه پر چاله چوله ای که خودش را می بینم و مقصدش را انگار مه گرفته باشد. فقط می دانم این راه مرا می برد. اما دل خوشم. راه من شاید خیلی دست انداز داشته باشد مثل خیابان های جنوب تهران. ولی همان خیابان های جنوبی همیشه مرا به جایی رسانده اند. پس نگرانی ندارد، خدایی هست که مراقب تمام راه هاست. این را امروز فهمیدم. نه که در کتاب خوانده باشم. خودم فهمیدم. وقتی نذر می کردم فهمیدم! کتاب را خواندم و مطمئن شدم. کتاب هم گفته بود خدا هست. من هم فکر می کنم باشد. کاش باشد! وگرنه خیلی مسخره می شود. نویسنده ها می گویند هست. ادیان می گویند هست. تلویزیون هر روز خفه ی مان می کند از بودنش. ولی راستش را بخواهی یک پچ پچه هایی هست! از آن پچ پچه هایی که پدرم تعریف می کند زمان براندازی حکومت پهلوی مردم با ترس زیر گوش هم زمزمه می کردند. من نمی ترسم از اینکه خدا نباشد. بیشتر لجم می گیرد! امروز که یک چیزی بود که به من کمک کرد. کتابی را که خواندم و خیلی دوست داشتم بخوانم هم می گفت هست. از دیدن گل و بلبل و چمن هم نمی خواهم به وجودش برسم. قبول که خالقی این ها را همه خلق کرده و کامل خلق کرده، ولی چه تضمینی هست که حالا در ظرف دنیا را نبسته باشد و ما به حال خودمان نمی جوشیم؟ تا به حال هزار بار قبل خواب بهش گفتم خودت را به من بنما! مگر انقدر قدرتمند نیستی؟ اما هر بار حس کردم کسی به من لبخند عاقل اندر سفیه می زند! کسی که در ذهنم مرد است –این قضیه هم روی اعصابم که چرا زن نیست؟- و می خواهد بگوید تو چند بار تا بحال خودت را به من نمایاندی؟ چند گام بسویم برداشتی؟ و من دیگر ادامه نمی دهم از بی جوابی و می خوابم... فردا صبح هم یادم می رود. مثل تمام برنامه هایی که شبها ریختم و صبح یادم رفته!
ولی امروز انگار بود! آخر اگر نبود که... پس بود. یا من اینطور دلم می خواهد تفسیر کنم. اصلا که چی؟ مگر ما تمام عمرمان را در حال تفسیر ذهنی نیستیم؟ مگر این همه عمر عزیزمان را پی قضاوت بیهوده در مورد این و آن نمی گذرانیم؟ مگر این همه برداشت نمی کنیم؟ مگر ما واقعا میدانیم؟ این بار هم رویش. اصلا چرا انقدر این قضیه ی خالق را سختش می کنیم؟ همیشه نق زده ایم (زده ام) که پس کو؟ حالا این بار که گویا خودش را به من نمایانده من هم قبول می کنم که هست! نه چون من چشم دارم و گوش و بینی! چون بود. من منکرش نمی شوم.

کتاب عزیز را که خواندم مورد مشابهی بود با اتفاق امروز من. یک چیزی را که داشتی و قدرش را نمی دانستی، از دست می دهی. آنوقت خود را به در و دیوار می زنی که برش گردانی. هم من برش گرداندم هم نویسنده! امروز خدا همه جا بود. هم در خواب سفید من. هم در بیداری. امروز تولد من بود. و تولد من عید بود. تولدم مبارک!

روزی عزیزی که همیشه عزیز بوده به من گفت: "حالا که آمده ایم. بگذار تا آخرش برویم ببینیم آخرش چه می شود!" امیدوارم آخرش یک چیزی بشوم. وگرنه من لجم می گیرد!

فکر نانوشته، مکتوب ناخوانده، خوانده ی نا مکتوب

2009-07-24T09:57:00.000-07:00

خدایا اینجا دیگر کجاست؟ این..اینجا...خدایا اینجا....دیگر.... کجاست؟....دیگر کجاست... اینجا دیگر کجاست ؟ "خدایا اینجا دیگر کجاست "ی که هیچ بار احساس آنی من به دوش نکشد. چه، کلمات قاصرند و معانی بیش ز ظرف تابشان. "این دیگر چه برهوتی است" ی که زیر تازیانه ی تکرار، شعار خمیده ای گشته، بازتابنده از آینه ی مقعر چشم.
کلمات زنان پیر حرمسرا شده اند و متروک. و من آن صیاد مستاصل آهو که پی کلمات تازه می دود بی نشان. و آنچنان به عجز، مکرر می کند تا بل تکرارش بار خجلت کلمات به دوش کشد که القا کند چه مشوش است و لرزان. و این تشویش و لرزش خجول، نه آن باشد که تو شنیده ای. و تو هیچگاه این مکتوب نخواندی که من دیگری نوشتم و دیگری نوشته شد و دیگری خواندی. و آن که تو خواندی نه آن باشد که من اندیشیده باشم.

طیاره ی دیگری در مسیر تهران-مشهد از باند خارج شد و بار دیگر به نقل تلویزیون های اجنبی ایران به سوگ 17 یا 30 تن نشست. ایران که این روزها نمی داند به سوگ کدام قربانیش بنشیند.

پدر و مادر با مسئولیت مهربان من ساعتی است از مجلس عزای نا آشنایی برگشته اند. و من دچار ابهام شدم و روحم این بار به من فشار می آورد- این من دقیقا نمی دانم کدام من است که روحم نیست، که روحم دارد فشار می آورد- که یا جان ما آنقدر بی ارزش است که این همه کشته ی دسته جمعی در سوانح غیر طبیعی حالا به هر طریق(!) می دهیم و سوگ پیدای عمومی اعلام نمی کنند. یا آنقدر با ارزش که مردم با وجدان در مجلس ختم پدر زن نوه ی برادر خویش نیز مشکی می پوشند. روح من دارد فشار می آورد و نمی دانم چگونه ساکتش کنم! که این جان ها برای ما ملت با ارزش است و برای بالا دستی ها نه!

اگر درست خوانده باشی، نوشته بودم: خدایا اینجا دیگر کجاست ؟

مرغکان چرخان مینا، سرم گیج رفت...

2009-07-22T12:36:00.000-07:00

رفتیم تئاتر شهر. مرغ مینا قشنگ بود و لطیف. روحم بیش از پیش از جسمم جلو افتاد. چرا این فیلم ها و تئاترهای لطیف انقدر دلخراشند؟ آخر تئاتر جایی که رودکی دکلمه می کرد، یک جا میگفت:

گیرم که شعرم را در آتش می سوزانید...

متاسفانه متن دیالوگ ها کامل از یادم رفته. فقط همین یک جمله یادم مانده، دیالوگی که فکر می کنم از عمد شبیه بود به :

گیرم که در باورتان به خاک نشستم و ساقه های جوانم از ضربه های تبرتان زخم دار است با ریشه چه می کنید ؟
گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای پرواز را علامت ممنوع می زنید با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید؟
گیرم که می زنید گیرم که می برید گیرم که می کشید با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید؟

و دور تا دور تئاتر شهر گارد ویژه ... و میدان هفتم تیر، باتوم برقی...
و من خسته ام و دلم گرفته عجیب... دارم آهنگ تیتراژ درباره ی الی ... گوش می کنم و گوش می کنم و گوش می کنم و ....

بوی جوی مولیان آید همی

یاد یار مهربان آید همی

ریگ آموی و درشتی راه او

زیر پایم پرنیان آید همی

آب جیحون از نشاط روی دوست

خنگ ما را تا میان آید همی

ای بخارا شاد باش و دیر زی

میر زی تو شادمان آید همی

میر ماهست و بخارا آسمان

ماه سوی آسمان آید همی

میر سروست و بخارا بوستان

سرو سوی بوستان آید همی

آفرین و مدح سود آید همی

گر بگنج اندر زیان آید همی

ای وای!

2009-07-20T04:05:00.000-07:00

نمی دونم کی سکانس بستن پنجره با چشمای پر اشک گلشیفته برای فرار از صدای دریا که نماد عذاب وجدانه از یادم میره. یا اون سکانسای پشت سر هم بادبادک هوا کردن الی که کاملا نشان اتفاقی بود که قراره بیفته! یا چه زمانی ای وای گفتن های احمد از ذهنم پاک می شه. ای وای هایی که موسیقی متنش تو گوش من صدای امواج دریاست.
درباره ی الی رو دیروز دیدم. با اینکه بار دیگه به این نتیجه رسیدم که فیلم رو باید تو جشنواره دید و بس، با این حال انقدر تحت تاثیر فیلم قرار گرفته بودم که چشممو رو خیلی چیزا بپوشونم.
در کمال ناباوری من که عادت داشتم نکته های فلسفی سختی رو تو فیلما پیدا کنم، فیلم کاملا ساده شروع شد و ادامه پیدا کرد و تموم شد. و باز هم در کمال ناباوری من که عادت نداشتم رو پرده ی سینماهای خاک گرفته ی ایران یه فیلم درست و حسابی ببینم، واقعا به نظرم فیلم درباره ی الی فیلم زیبایی بود. خیلی ساده و خودمونی و کاملا حقیقی و باور پذیر. که خیلی کم تو فیلمای ایرونی پیش میاد. داستان شمال رفتن چند تا دوست قدیمی. و آشنایی احمد و الی و نجات آرش و غرق شدن الی. با موسیقی متن امواج دریا. از این ساده تر نمیشه!
یه نکته ای که جدا" جدا" ازش لذت بردم واقعی بودن سکانس ها و دیالوگ ها بود. بر خلاف خیلی فیلمای دیگه می تونستی واقعا خودتو بین جمعشون احساس کنی، و به عنوان شخصیت واقعی قبولشون کنی. نکته ی دوم همین تو خماری موندن بود که تا لحظه ی آخر هم نمی فهمیدی این الی کیه؟ اسمش چیه؟ جریان زندگیش چیه؟ اصلا آخرش مرد یا نمرد؟ یه عده می گن مرده، یه عده می گن زندس و نامزدش اونو تو ذهنش مرده به حساب آورده و یه عده می گن نمرده و تو سکامس آخر نامزدش داشته برا زنده موندنش دعا می کرده. همون سکانسی که تو آینه جولوی ماشین تصویر ساک الی دیده می شه. می دونین چیه؟ اصلا مهم نیست که مرده یا نمرده. اصلا مهم نیست که الی کی بوده و یا چی کاره بوده! مهم همین جریانایی بود که بین این گروه دوستی که با هم رفتن شمال سر ماجرای گم شدن الی پیش اومد. احمد از سپیده می خواد واسش دختر پیدا کنه. سپیده الی رو به زور می بره شمال. روز بعد الی می خواد برگرده، سپیده نمیذاره. شهره بچش رو ول می کنه تو آب و می سپارتش به نازی. نازی می سپارتش به الی. الی سرگرم بادبادک بازی می شه. آرش غرق می شه. الی میره آرش رو نجات بده، خودش غرق می شه.
پدر آرش به خاطر عذاب وجدان سعی می کنه الی رو دختر بدی جلوه بده. مادر آرش از پسرش طرفداری می کنه و میگه من از الی نخواسته بودم جون بچمو نجات بده پس تقصیر من نیست. نازی آرش رو چپ چپ نگاه می کنه.شوهر سپیده تقصیرا رو می ندازه گردن سپیده و کتکش می زنه.
بعد معلوم می شه الی نامزد داشته و سپیده اونو به زور آورده بوده تا با احمد آشنا کنه. به نظرم نقش سپیده(گلشیفته) واقعا نقشی بود که جاش تو فیلمای ایرانی خالی بود. نقش به تمام معنای خیلی از زنای ایرانی. زنایی که فکر می کنن مدیر و مسئول همه چی و همه جان. هر کی زن می خواد اینا باید براش بگیرن، هر جا می خوان برن اینا باید هماهنگ کنن، جا و مکان رو اینا باید جور کنن، حرف حرف خودشونه و مهمونا رو به زور با خودشون روونه می کنن. و حتی از برگشتنشون هم جلو گیری می کنن! و خیلی جاها مثل این جور جاها چنان تو منجلاب ندونم کاری هاشون گیر می کنن که خودشون و یه عده دیگه رو تو چنین دردسری می ندازن.
به بچه ها یاد میدن دروغ بگن. خودشون تقصیرا رو به گردن همدیگه میندازن. به خاطر حفظ جونشون آبروی الی رو می برن. و سپیده هم در نهایت گندی که زده مجبور می شه به نامزد عاشق پیشه ی الی بگه که الی از تو حرفی نزد. اتفاقاتی که گاهی با گفتن یک "نه!" یا "به من ربطی نداره" می شه ازشون اجتناب کرد.
تازه بعد از تموم شدن فیلم نوبت کلنجار رفتنه با این فکر که بردن آبروی یک مرده و خریدن جان یک جمع مهمتره، یا خریدن آبروی یک مرده و به مخاطره انداختن جان جمع؟ نمی دونم! واقعا اگر تو اون شرایط قرار بگیریم می تونیم شرط انسانیت رو حفظ کنیم؟ نمی دونم! خیلی سخته!
دم آقای فرهادی گرم که بلاخره واسه سینمای ایران تو این چند وقته یه فیلم درست ساخت. گرچه اعصاب همه بعد فیلم ریخته به هم!

حدیث.....پر

2009-07-04T13:25:00.000-07:00

یک... چشمها بسته. دو... شیشه پایین پایین. سه... باد با سرعت هرچه تمام تر از پنجره به صورتت می خوره و لب هات بازباز، که دیگه از لبخند گذشته و تو جدی جدی داری وسط تاکسی، تنهایی می خندی. و پروااااازززز. . رها... رها... چند لحظه... فقط برای چند لحظه از زمین جدا میشی. اونم توی تصورت. تصور که چه کارها نمی شه باهاش کرد. همین چند لحظه هم برای ما غنیمته! اگه بتونیم از زمین و متعلقاتش بکنیم و پرواز کنیم. حتی اگه با تاکسی. حتی اگه تو خیال! اصلا چه فرقی می کنه؟
از مغز من که این روزا با افکار قاراشمیشی که از یک طرف به سیاست داخلی ختم می شه و از یک طرف دیگه به اس.ام.اس ها که از امروز وصل شدن ولی 30 تایی می رن، از طرفی به تغییر رشته فکر می کنم از طرف دیگه به اپلای، از جهتی ذهنم پی تحلیل سیر تکاملی تقدیر از ازل تا ابده از جهت دیگه کتاب "خرسه و کوزه ی عسل" پیدا نمی شه! می تونین یه پیتزا مخلوط حسابی با مغز اضافه! درست کنین.
تازه من که دست بردار نیستم. این مغز بی نوای من آخرش می ترکه! نه به خاطر کارهایی که ازش می کشند، بلکه به خاطر کارهایی که ازش می کشم! اگه یه روزی برسه که فقط برای 5 دقیقه ممتد فکر نکنم، حتم خواهم داشت که مردم! خلاصه به همین دلیل که به نظر من باید از مغز بیگاری گرفت وگرنه ازت بیگاری می گیره، تصمیم گرفتم یه سری بحث و مناظره راه بندازم تو این وبلاگ عزیز. که هم اون رونق بگیره و هم خودم.
دیروز بعد از سه روز کتاب "اسفار کاتبان" رو تموم کردم. جالبه بدونین نویسنده شش سال برای این کتاب به جد با ارزش زحمت کشیده، و من شخصا غبطه به نثرش، استعدادش، فکرش و همتش می خورم. این کتاب یکی از بهترین کتابایی یود که تا به حال خوندم. با نثری مخلوط از قدیم و جدید و کاملا متعادل و قابل فهم و داستانی از ارتباط پسری مسلمان با دختری یهودی و به موازات اون تقدریری که از شاه منصور درکتاب مصادیق الآثار تا به امروز یا به قولی از ازل تا ابد تکرار شده و به امروز رسیده! و تکرار شخصیت ها، خوبی ها و بدی ها، تلاش بیهوده برای گریز از تقدیر ناگذیر، تقدیری که در هیبت زنی است فریبنده که ماری افعی از او محافظت می کند. ماری که جز به دستور همراهش حمله نمی کند. تقدیری که گریزی از آن نیست و هوشیاری هایی را که هر بار بر پایی و قامتی گام می زنند به کام خود فرا می کشد!
یه بار دیگه این بحث تقدیر و تکرار زندگی در دنیا بعد از مرگ رو تو این وبلاگ وسط کشیدم ولی فقط یه نظر مخالف دریافت کردم و راضی نشدم. اینبار دلم می خواد اگه تا حالا فکر نکردین، حتما فکر کنین که ارزشش رو داره. و نظر بدین.
حالا حق میدین تو تاکسی چند لحظه ذهنم رو خالی کنم و پرواز کنم؟
خوشم که فردا با سعیده می ریم دانشگاه علامه طباطبایی. تا بلکه از نمی دونم بزرگ رها بشم.
خوش باشید و فکور و دور از نمی دونم های بزرگ.

پی نوشت:
1) اگر کسی متن کامل (یا ناقصی) از کتاب "خرسه و کوزه ی عسل" یادشه -همون که یه خرسی بود یه کوزه ی عسل داشت و هر کی از راه می رسید ازش عسل می خواست- حتما حتما به من میل بزنه که شدیدا احتیاج دارم :دی خیابون انقلاب رو امروز زیر و رو کردم. نیست که نیست!
شعرش این طوری بود: سلاملکم تو خرسی؟ تو که می دونی پس چرا دیگه می پرسی؟...
2) نه ترغیب می کنم و نه تشویق، و اصلا خودمو داخل ماجرایی که کسی توش کشته بشه. فقط بوسه می زنم به دست اون کسائیکه الآن دارن تو زندانای سیاسی واسه حوادث اخیر کتک می خورن!
3) اسفار کاتبان/ ابوتراب خسروی/نشر آگه- نشر قصه

شاید شب

2009-06-29T12:03:00.000-07:00

امروز با تمام سادگی روز عجیبی بود. دیشب هم مثل هر شب، تا اذان صبح بیدار نشستم و از شب لذت بردم. عوضش تا ساعت 12 ظهر خوابیدم. عصر رفتم پارک نیاوران با یه دنیا امید و هیجان و کاغذ سفید. مطمئن بودم که بلاخره با دست پر بر می گردم. ولی نتایج جان فشانی من، که امروز تهی...تهی...تهی بودم شد دو بیت شعر شعر بی مصما در وصف تهی بودن امروز خودم. بدتر اعصابم خرد شد و پاشدم پیاده اومدم تا نزدیکای خونه و تو راه یه بستنی کاکائویی خوردم؛ و از اونجا تاکسی گرفتم چون خیلی سر بالاییه. امشب هم تا اذان صبح بیدار میشینم. اذان رو تا ته گوش میدم و بعد آروم مثل بچه ای در آغوش مادر و بعد از لالایی شبانه به خواب می رم تا ساعت 12.
اینطوری خیلی بهتره. چون هم تحمل زیاد بودن روز برات آسونتر میشه. هم مجبور نیستی برای لذت بردن از شب مدام خمیازه بکشی و چشماتو بمالی. شب بهترین فرصته برای فکر کردن. اکثر آدما با این اندیشه موافقن. بدون حضور نور انگار فضا روحانی تره. بدون وجود سر و صدا هم تمرکز خیلی بیشتره. سکوت شب از اون ثروت هاییه که با هیچی عوضش نمی کنم. از اون ثروتایی که طول روز یه لحظه هم تو خونه ی ما پیدا نمیشه! خوابگاه هم که بودیم شباش خوب بود. اونوقتی که همه خواب بودن و من می رفتم تو آشپزخونه ی طبقه 5 و ستاره تماشا می کردم. و گاهی هم یکی میومد تو آشپزخونه و یه جوری منو نگاه می کرد که انگار وسط فلکه علم دارم معلق میزنم. آدمایی که مطمئنا یک شب هم تو زندگیشون بیشتر از ساعت 12 بیدار نموندن و هیچ کلاس 7:30 صبحی رو هم دودر نکردن.

سیبی از شاخه آویزان نیست
تا کسی دست به کشفی بزند
کاش دستی در این حجم سبز
رنگ زرد یادگاری می کشید

پی نوشت:
1) من واقعا به نرفتن سر کلاس دکتر منصوری و دایی رضا افتخار می کنم. نه به خاطر هیچ دلیلی بجز اینکه 7:30 صبح بودن و هیچ علمی ارزش خواب صبح رو نداره! دایی رضا تهدید کرده بود بیشتر از 6 غیبت می اندازه و من 8 تا غیبت داشتم و شیرینی هم قبول نمی کرد. دکتر منصوری هم که بکبار بنده رو سر کلاس سربلند کردن با گفتن اینکه یکی در میون میرم سر کلاس. همون روز هم نرفته بودم. وقتی شنیدم، حسابی خندیدم.
2) قرار بود یه بار بریم وسط فلکه علم، نون پنیر چایی شیرین بخوریم. هیچوقت نرفتیم.
3) با مامانم سر یه خیار دعوا کردیم، مامانم دستمو گاز گرفت. دستم درد می کنه! از جونش واسه بچه هاش می گذره؛ از خیارش نمی گذره!

نردبان

2009-06-28T10:05:00.000-07:00

صدای مرد برگرفته از خشمی بود که منشأی نداشت. صداش آنقدر بلند بود که بدون تماس با گوش زن از بالای سرش می گذشت.
صداش نردبان نگاه زن شده بود که بی وقفه بالا و بالاتر می رفت؛ از لرزش چشمها و ابروها، خطوط موازی پیشانی که خودنمایی می کردند و موهای مشکی چربش که روی عرق پیشانی چسبیده بود گذشت؛ آنقدر بالارفت که مرد هم مثل صدایش ناپدید شد. ترک های سقف روز به روز دهان باز می کردند و سطح آن دوده ای گرفته بود که باید فکری به حالش می شد. گیاه پیچک رشد کرده بود و میخ و طناب بیشتری می خواست. قابلمه غذا روی گاز در حال جیغ کشیدن بود و پسر بچه اش از پشت مبل خودش را روی زمین می انداخت.

صداش را وقتی شنید که در را با ضرب پشت سرش بست.
زن بچه را روی هوا گرفت؛ گاز را خاموش کرد؛ قوطی میخ و رنگ را از انبار بیرون آورد و از نردبان بالا رفت.

2009-06-27T13:14:00.004-07:00

نگاه کن
چشمانت را ببند
ذهنت را جز از سکوت ممتد تهی کن
.
.
.
یک
.
.
.
دو
.
.
.
سه

چشمانت را باز کن
چه می بینی؟

شب و روزمان هم سر جای خودش نیست!

2009-06-25T16:27:00.000-07:00

زیادی بی خوابی به سر آدم زدن هم خوب نیست. الان ساعت سه و نیم نصفه شب است و من با هزار جور فکر و خیال در سرم هنوز نخوابیده ام. و کلافه ام از اینکه هیچ چیز آنطور که باید پیش نمی رود و من نمی دانم چرا انقدر اصرار دارم همه چیز را هل بدهم!
کاش حد اقل تکلیف یک چیز روشن شود.یا اوضاع نابسامان این مملکت غم گرفته روشن شود، که اکنون در آن طرفداران دو جناح در حالت تشویش و ناراحتی به سر می برند:
یک طرف می کشند و از اینکه ملت به رای رهبری بی حرمتی کرده و بر خلاف امر ایشان خیابان ها را بار دیگر شلوغ کرده اند ناراحتند. در حقیقت غصه ی اصلی آنها از اینجاست که چرا دارند در موضع قدرت سر جای خودشان می لرزند و این به مذاقشان خوش نیامده است.
یک طرف دیگر هم که همینطوری دارند در خیابان ها تظاهرات می کنند و با گاهی سکوت، گاهی شعارشان کشته می دهند! و هر روز در فکر ترفندهای تازه اند برای گرفتن حق پایمال شده یشان.
این وسط هم که هی این کار بررسی مجدد آرا را کششششششششششش می دهند بلکه آبها از آسیاب بیفتد، و ملت تا آن موقع بی خیال شوند بروند سر کار و زندگیشان.
برادر من هم هر روز از کانادا ای میل می فرستد که پایتان را از در خانه بیرون نگذارید که می زنند لهتان می کنند. بنده خدا خیال می کند در تمام کوچه فرعی ها کشت و کشتار است. ما هم دیگر در خانه آسایش نداریم. همه کارمان شده دنبال این خبر و آن خبر دویدن تا بلکه در این قحطی موبایل و اینترنت و ماهواره و صداقت در صدا و سیما به دنبال حقیقت بدویم! تا حدس زنیم بلاخره آخرش چه می شود

از طرف دیگر هم این بحث تغییر رشته در ایران عزیز یا اپلای در همان رشته ی کوفتی(! ببخشید، این نظر شخصی بنده است) مهندسی کامپیوتر شده قوز بالا قوز. از یک طرف این منابع کنکور کارشناسی ارشد رشته ی روزنامه نگاری یک مقداری زیادی زیاد است و آدم ترس برش می دارد و از طرفی خوب زمان هم هست! از طرفی می ترسی از چاله در آیی و در چاه بیفتی، از این رو یک هو ته دلت خالی می شود که اگر گندش در آمد جواب والدین گرامی را باید بدهیم که از همین الان غرولندشان به هواست، که آخر دختر روزنامه نگاری هم شد شغل. اولا کار برایش پیدا نمی کنی. در ثانی پیدا هم که کردی انقدر خطرناک است که البته با شناختی که از دختر کله خرشان دارند ادعا می کنند بنده حتما یک بلایی سرم خواهد آمد. به خاطر همین این روزها بصورت کاملا مستاصل دنبال یک خبرنگار یا روزنامه نگار می گردم که تحصیلات آکادمیک مربوطه را هم داشته باشد. اما جالب اینجاست که تا به حال همچین کسی در اینترنت که فعلا تنها منبع جستجوی من بوده، پیدا نکردم! اکثر آنهایی که اسمی ازشان دیدم تجربی کار کرده اند، من این چند روزه تنها یک آدرس از این همه خبرنگار پیدا کردم. در مورد بقیه خودم را یک جوری در وبلاگ ها جل کردم و به زور به آنهایی که حتی آدرس میل هم نگذاشته اند کامنت فرستادم و تقاضای کمک کردم، تا بلکه از روزنامه نگاری در مورد ماهیت رشته و کنکور و دانشگاه چند تا سوال ناقابل بپرسم. نکته جالب توجه این است که از این همه خبرنگار من فقط توانستم به عده ی انگشت شماری پیغام بفرستم و تنها یک پاسخ دریافت کنم!
یک حسی به من می گوید این مهمترین درس در روزنامه نگاریست:
محافظه کاری!
هرگاه دیدی شخصی از تو تقاضای اسم و آدرس کرد، محل سگش هم نمی گذاری! اینها همه یک مشت جاسوسند که می خواهند سرت را زیر آب کنند! آن یک نفر هم که خدا خیرش بدهد که جواب داد روزنامه نگاری تجربیست که عملا دردی از بنده دوا نمی کند.

نمی دانم، من آدم چندان محافظه کاری نیستم. همیشه یک جا یک چیزی از دستم در می رود. دست خودم نیست! خدا آخر و عاقبتم را اگر وارد این رشته شدم ختم به خیر کند!

هر روز دعا می کنم خداوند راهی را جلوی پایم بگذارد، که در آن نیاز به این همه استرس و شک و منت این و آن کشیدن نباشد! و دستان من هم که عاجز از انجام تغییری در مملکت است، لااقل یک کاری برای آشوب دل خودم بکنم!

2009-06-21T09:29:00.001-07:00

چند دقیقه سکوت کنیم امروز در سوگ تو؟

2009-05-23T04:48:00.000-07:00

امروز از اون روزای کوچیکه. از اون روزایی که دنیا توش تنگ و تنگ تر میشه. و با تمام نیرو از همه طرف به پوست و گوشت و استخونم فشار میاره و صدای جرینگ جرینگ شکسته شدنمو زیر فشارش دارم میشنوم. و هیچ رقمه هم دلش به رحم نمیاد.
از اون روزای کوچیکی که از یه لطف اجباری خیلی بزرگ یه تحقیر خیلی بزرگتر تو وجودت رخنه می کنه و غرورت شقه شقه میشه! دست و پات تو هم میپیچه و تو دلت رخت میشورن و فقط اجازه داری با لبخند پاسخ بدی وگرنه بی ادب بی نزاکتی! از اون روزایی که باید به خاطر یه منت خیلی بزرگ از یه نفر خودخواه کلی تشکر کنی!
از اینکه یه نفر معتمد کلی برات توجیه کنه که منظورش از تحقیر بزرگ فقط و فقط این بوده که تو رو خیلی دوست داشته و تو یکی از بهترین و عزیزترین دوستاش بودی! و تو احمق بیشعور نفهمی اگه غیر از این برداشت کنی!!!!!!!! و مریضی و دست بر قضا این تویی که خیلی حساسی! وگرنه هیچ احدی تو این مملکت کوفتی تو خودخواهی و خود برتر بینی غرق نشده و هیچ کس برا خودش حق زیادی قائل نیست و اینا همش بلا استثنا زاییده ی ذهن محدود توه که جز جولوی دماغتو نمیتونی ببینی. آره ایران گلستانه و ایرانیا همه ابراهیم! تنها کسیم که داره نظم این باغ و بستان رو به هم میزنه تویی!
باشه! اینم از این. دیگه عادت کردیم و تحقیر شدن تو جامعه ی ما یه امر عادی محسوب میشه! حرفی نیست. ولی بگرد تا بگردیم! تو به کیش خود و ما به آئین خویش! ببینیم آخرش چی میشه و کی برنده میشه!

الان که فکر میکنم، امروز خیلی هم با روزای دیگه فرقی نداشت.
امروز روز کوچکی بود. به کوچکی تمام روزهای پیشین!

شب های روشن

2009-05-03T10:43:00.000-07:00

عصر یکشنبه ی بهاری، چهره ی آفتاب بعد از دلتنگی های چند روزه گل انداخته بود و من از ترس اینکه بهار امسال هم تبدیل بشه به پل یک طرفه ی زمستان - تابستان راهی کوچه و خیابون شدم. به یاد اردیبهشت های شیراز که یک سال تمام انتظارشو می کشیدم بلکه یک ماه سال درد دلتنگیامو پشت عطر بهار نارنجای خیابان دانشجو پنهان کنم و تو آغوششون چشما و لبهامو تبدیل کنم به خطوط موازی.
مسیر پیاده از خونه تا پارک نیاوران، و شهر کتاب نقلی که اون گوشه واسه خودش فرمانروایی میکنه تبدیل شده بود به عادت خوشایندی که هنوز زندگی رو به خط باریک دلچسبی مماس نگه میداشت. ریسک کفشای پاشنه بلند تو شیب کوچه باغای شمرون و شال پهن بنفش چروکای قلبمو اتو میزد.
پیاده روی تنها......تنها حتی در امتداد اتوبان، حتی با شمار تمام بوغهای اضافی و تمام سربازها با حرفای اضافی و همراهای اضافی با نگاه های اضافی و درد زخم پشت پاشنه از لطف کفشای خانومی، با چاشنی بی توجهی و تجسم عطر بهار نارنجا هنوز تونسته منو به این کوچه پس کوچه های بن بست کوک بزنه. یاد روز های گرم دبیرستان به خیر که هر روز این راه رو پیاده میرفتم وهر روز یه کوچه ی جدید کشف می کردم. آخه من یه روزی بزرگترین کاشف دنیا بودم.
چسب زخمای مهربون همیشه راه گریز از درد رو برات باز میکنن. و پارک و شهر کتاب و دیدن یه دوست دوران نوجوانی و بعد این همه سال حرف زدن باهاش که هنوز چقدر سادست و ملیح! و ورود. کتابا همیشه بهترین خوشامد گو های دنیا بودن! و با زرد و بنفش و آبی جلب توجه می کردن. و من از دور به روی ماه تک تکشون بوسه می فرستادم. ادبیات ترجمه، عرفان، فلسفه، حکمت، روانشناسی و مثل همیشه انتشارات نیلوفر و اینبار" شب های روشن و نازک دل". چند جمله ی محترم و راحت با فروشنده که قدر رستم ریش داره و عینک ته استکانیش چشماشو تاکید می کنه وهمیشه بلوز و شلوار درویش وار سفید راحت. و داستان لطیف تغییر رشته از علوم سیاسی به ادبیات تحت تاثیر این کتاب بسیار بسیار متین! و یکباره کشف اسم هامون! هامون که همیشه تو ذهنم وسعت داشته و صد البته باد هم درش میوزیده و وسعت داشته و تهی بوده با من و وسعت داشته و زیاد هم هموار نبوده راستی! شاید تصویر مبهمی از سکوت کویر کرمان و شنهای سختش که میشه توش غلت زد و شیرجه رفت و از ته دل خندید که اسم فروشنده بود که من همیشه دوستش داشتم. فروشنده که شیرینی چهلم مادر زنش رو پخش میکرد و خیلی هم ناراحت نبود انگار و شیرینیش هم خیلی خوشمزه بود تازه!
و من و راه بازگشت خونه و دست آقای راننده هم درد نکنه که برا قلب کوچک هیجانی من که صبر نداشت در شب تاریک چراغ روشن کرد تا راحت دو صفحه از شبهای روشن رو در جا با شیرینی شیرینی آقای فروشنده ببلعم و برای همیشه تو ذهنم حک کنم که "شب زیبایی بود، خواننده ی عزیز شبی که فقط هنگام جوانی قادر به درک آن هستیم". و بوی سیگار راننده با عطر پرتقالی که منو یاد بهار نارنج های شیراز مینداخت که همیشه تا گردن لای شاخه های درختاش فرو می رفتم تا بلکه درد دلتنگیامو پشتش پنهان کنم، چشما و لبهامو تبدیل کرد به خطوط موازی....

پی نوشت
" شب های روشن و نازک دل"، نوشته ی فئودور داستایوفسکی، ترجمه ی دکتر قاسم کبیری، انتشارات نیلوفر